Закрыть

Выберите свой город

Закрыть

“Міру ўсім!”, або Пра тое, як жыць з любоўю і верай

Нядзеля. У храме Свяціцеля Ціхана шматлюдна. Стаяць жанчынкі сталых гадоў з мудрымі і такімі добрымі тварамі. Дапытліва паглядаюць на абразы вачаняты хлопчыкаў і дзяўчынак. Склаўшы тры пальцы ў пучок, хрысціцца юнак. Да высокіх царкоўных зводаў уздымаецца малітва, а за ёю такія важныя словы з вуснаў святара: “Міру ўсім!”. Богаслужэнне правіць айцец Пётр, настаяцель гэтага храма, чалавек, які не любіць гучных прамоў, які проста жыве і з любоўю і верай робіць сваю справу.

“Міру ўсім!”, або Пра тое, як жыць з любоўю і верай

Пабудуем храм

У Ганцавічы Пётр Піліпчук, учарашні семінарыст Маскоўскай духоўнай семінарыі, прыехаў шчодрай вераснёўскай раніцай. На малазнаёмым чыгуначным вакзале яго і маладую жонку, матушку Ірыну, ніхто не сустракаў. Дый навошта?! Шлях да царквы, што месцілася ў тагачасным прыстасаваным будынку былога Дома піянераў, малады святар добра ведаў. Хвалюючай і надзвычай кароткай падалася першая служба на свята Узвіжання Святога Жыватворнага Крыжа. Калі вернікі разышліся, а дзверы царквы зачыніліся, у бацюшкі мільганула трывожная думка: а дзе ж і ў каго застацца на начлег? Добрыя людзі знайшліся. Адна з прыхаджанак храма запрасіла спыніцца ў яе. За сціпла прыбраным сталом Пётр і Ірына Піліпчукі частаваліся духмянай гарбатай, жаўтабокім сырам хатняга прыгатавання і расказвалі аб сабе, аб сваіх планах на будучае.

А планы зводзіліся да аднаго — да будаўніцтва. Айцу Пятру Пінскай епархіяй было даручана арганізаваць на Ганцаўшчыне ўзвядзенне праваслаўнага храма, і ён з вялікай духоўнай радасцю згадзіўся. Ісці на гатовы прыход не хацелася, тым больш вопыт будаўніцтва ўжо быў. На прасторах бяскрайняй праваслаўнай Расіі залатымі купаламі зіхацелі храмы, да якіх і ягоныя рукі, душа былі прыкладзены.

Храм на Ганцаўшчыне пачалі будаваць на пачатку дзевяностых, безграшовых і незразумелых гадоў. Таму ўсе сродкі, якія паступалі ў бюджэт царквы, ішлі на будаўнічыя матэрыялы, выплату заработнай платы людзям з суседняй Украіны, што шчыравалі на будоўлі. Свае ўласныя жаданні і патрэбы прыходзілася адкладваць на другі план. Некаторыя прыхаджане ўспамінаюць і сёння, як малады святар садзіўся ў доўгай нязручнай расе на веласіпед і ехаў, ехаў да тых, хто мог зразумець, хто мог падтрымаць і дапамагчы.

Матушка Ірына неяк успамінала: “У нашай першай двухпакаёвай кватэры працерлася фарба на падлозе, а мне, маладой гаспадыні, так хацелася ўтульнасці, прыгажосці. На прапанову зрабіць хоць невялікі касметычны рамонт бацюшка сказаў: “Давай не будзем спяшацца. З Божай дапамогай пабудуем храм, а потым будзем думаць аб сваім, уласным”.

Царква — наш дом

Сям’я Піліпчукоў была шматдзетнай. У вялікай прасторнай хаце, што стаяла ў цэнтры вёскі Белавуша Столінскага раёна, гадаваліся два хлопчыкі і чатыры дзяўчынкі. Нягледзячы на тое, што бацькам, Уладзіміру Адамавічу і Сцепанідзе Паўлаўне, даводзілася працаваць многа і цяжка, паход у царкву быў справай святой. Акрамя таго, маці спявала на клірасе і не прапускала без прычыны аніводнай службы. Да гэтага прывучала і ўсіх сваіх сямейнікаў, асабліва старэйшых дзяўчынак. Калі малодшанькаму, гарэзліваму і яснавокаму хлапчуку Пятру, не надта хацелася ісці ў храм, яго старэйшая сястра Марыя брала за руку і казала: “Ідзём усе! Мы — адна сям’я, і царква — наш дом!”.

Не змарнаваныя на пустое, прайшлі-праляцелі гады. Старэйшая з Піліпчукоў Надзея (у манастве Феадора) стала ігуменняй Казанскага жаночага манастыра, выйшлі замуж за святароў Марыя, Наталля і Вера. Пабудаваў храм у Івацэвічах, у гэтым жа раёне ўзнавіў да жыцця больш за дзесяць духоўных святынь раёна брат Рыгор, благачынны цэркваў Івацэвіцкай акругі. Дваццаць тры гады служыць Царкве і людзям зямлі Ганцавіцкай протаіерэй Пётр Піліпчук, аддана, шчыра, свята верачы, што “Богу трэба аддаваць усё самае лепшае”.

Сям’я

Пасля адыходу бацькоў у вечнасць дом у Белавушы айцец Пётр прадаў. Роспачы і шкадавання не было, тым больш, што атрыманыя грошы вырашана было “пусціць” на распачатае будаўніцтва храма ў гонар Свяціцеля Ціхана ў Ганцавічах. Рашэнне айца Пятра падтрымалі старэйшыя брат і сёстры. А недзе праз год, у ліку першых, сям’я Пятра Піліпчука атрымала беспрацэнтны крэдыт з боку дзяржавы на будаўніцтва ўласнага дома, вялікага, прасторнага, светлага. Дома, дзе сёння добра і ўтульна дзецям, дзе ёсць месца для шчырай малітвы і цёплых сустрэч.

Дзякуй Богу, дом не пустуе. У ім жыве шчасце. У ім добра і ўтульна дзецям Варвары і Дзянісу, Марыі і Мікалаю, Ільі і Кацярыне, Лізавеце і Ганне, Серафіму і малодшанькай Васіліне.

Некалькі гадоў таму Варвара пайшла замуж. Сёння са сваім мужам Ільёй (ён дыякан у Маладзечанскім саборы), дачушкай Ульянай і сынком Ціханам яна часта наведваецца да бацькоў, нязвыкла для сябе і, безумоўна, іншых называючы айца Пятра і матушку Ірыну простымі і такімі важнымі ў жыцці для кожнага чалавека словамі — бабуля і дзядуля. Дарэчы, Ціхан нарадзіўся 26 верасня, а гэтая дата ў жыццёвым календары Піліпчукоў адметная — роўна дваццаць тры гады таму айцец Пётр і матушка Ірына прыехалі на Ганцаўшчыну.

Сёння айцец Пётр, як некалі і ягоныя бацькі, стараецца шляхам веры весці сваіх дзяцей. Споведзь, прычасце, сістэматычнае наведванне храма — гэта не павіннасць для іх, а жыццёвая неабходнасць. У мінулым годзе дзевятнаццацігадовы Дзяніс стаў семінарыстам Маскоўскай семінарыі, да таго ён доўгі час дапамагаў бацьку ў храме. Хлопец добра адчувае на сабе магутную сілу малітвы, ён з павагай ставіцца да святарскай работы, да справы, якой служаць самыя родныя для яго людзі.

Ізбійскі Бор

Ізбійскі Бор — асаблівае месца для айца Пятра. Сюды яго душа імкнецца, калі добра і радасна, тут яму ўцешна і спакойна, калі распякае сэрца боль і неразуменне. У адзіноце, не назіраючы за імклівым часам, ва ўсёабдымнай цішыні, сярод векавых сосен і магутных паклонных крыжоў ён любіць пасядзець, памаўчаць, падумаць… Самыя нечаканыя мары прыходзяць да яго, каб потым стаць рэчаіснасцю.

Некалькі гадоў таму, мабыць, толькі айцец Пётр мог пераканаўча сцвярджаць: на святым месцы ў Ізбійскім Бары будзе стаяць казачная, таямнічая капліца ў гонар Успення Прасвятой Багародзіцы. І будуць сюды прыязджаць, прыходзіць паломнікі, каб памаліцца, каб папрасіць у Маці Божай дапамогі і міласці Усявышняга.

Неяк мне давялося быць сведкай адной сустрэчы. Заснежаным, марозным днём у Ізбійскі Бор прыехалі журналісты са сталічнай газеты “Беларускі час”. Сустракаў гасцей і расказваў пра святое месца айцец Пётр. Трэба было чуць, якая магутная сіла была ў словах святара, глыбіня і вера, колькі ў ягоных вачах было радасці і шчасця. Пазней успомніліся словы матушкі Ірыны: “Бацюшка не можа жыць без справы. Калі быў пабудаваны храм у горадзе, я яму казала, што хопіць будоўляў, адпачні… Прайшло некалькі гадоў. І ў вачах бацюшкі патухла святло, адчувалася нейкае завяданне душы, ягонай надзвычай дзейнай і няўрымслівай натуры”.

Сёння, калі праходзяць святочныя богаслужэнні, глыбокую лясную цішыню парушае спрадвечная малітва і галасы вялікай колькасці людзей-вернікаў. Марыць айцец Пётр, што пройдзе час і на святым намоленым месцы прытулак для душы знойдуць манахі. І будуць яны маліцца за мір, за простае шчасце людское, будуць прасіць, каб Гасподзь умацоўваў дух людзей, даваў сілы і цярпенне ўсім.

Замест эпілога

Пасля летняга цёплага дажджу дыхаецца добра і лёгка. Асцярожнае сонца выпаўзае на сінім небе, пускаючы на зямлю паласу суцэльнага святла. Падставіўшы пад яго свае залатыя галоўкі з праваслаўнымі крыжамі, зіхаціць у маўчанні храм Свяціцеля Ціхана. Ля каваных уручную варот спыняецца аўто. Таропка і па-юнацку лёгка выходзіць з яго айцец Пётр. На дварэ вечарэе, але ж да канца яго працоўнага дня яшчэ так далёка. Няма часу, каб сядзець без справы і спачываць на лаўрах.

Наперадзе яшчэ адна будоўля. Побач з храмам стаяць амаль што раскіданыя старыя будынкі. Хоча айцец Пётр, каб на іх месцы з Божай дапамогай і падтрымкай людзей з’явіўся праваслаўны адукацыйна-досугавы цэнтр. І так будзе! Бо ў грудзях гэтага чалавека сэрца, жывое, поўнае святога агню і невымернай сілы жаданняў.

Протаіерэй Пётр Піліпчук, бацюшка, айцец Пётр… Ён можа быць розным — вясёлым і строгім, непакорным і даверлівым, жыццястойкім і знясіленым. Усё залежыць ад абставін, ад людзей, якія побач. Ён такі ж, як усе, ён чалавек! Нязменнымі застаюцца толькі адкрытасць душы, яго трапяткія адносіны да Бога і Царквы.

Галіна ПУПАЧ.

Фота аўтара.

Заметили ошибку? Выделите текст, нажмите Ctrl+Enter и оставьте замечание!

Комментарий (Максимум 1000 символов)

Вопрос: Сколько лет в веке? (ответ числом)

Вы знаете что-то интересное или важное и готовы этим поделиться?
Обязательно свяжитесь с нами, это очень просто!

Выберите удобный способ для связи или напрямую отправьте сообщение в редакцию через форму на этой странице.

Govorim.by

vk.com/govorimby

Внимание! Новости рекламного характера публикуются по предварительной договорённости. Подробнее цены на размещение рекламы смотрите здесь

Хотите сэкономить 30% на изготовлении кухни или шкафа-купе?

Новости Ганцевичей

О работе с обращениями граждан и юридических лиц

Хотите узнать больше? О работе с обращениями граждан и юридических лиц Результаты работы с обращениями граждан и юридических лиц являются наиболее ярким показателем работы 14

Приглашение на праздничное открытие рождественских и новогодних мероприятий «Новый год и Рождество – любви и веры торжество»

Хотите узнать больше? Приглашение на праздничное открытие рождественских и новогодних мероприятий «Новый год и Рождество – любви и веры торжество» ... 14

Профилактический проект «Предотврати болезнь – выбери жизнь!»

Хотите узнать больше? Профилактический проект «Предотврати болезнь – выбери жизнь!» 16

22 декабря проведет «прямую телефонную линию» заместитель председателя районного исполнительного комитета Григорян Артур Владимирович

Хотите узнать больше? 22 декабря проведет «прямую телефонную линию» заместитель председателя районного исполнительного комитета Григорян Артур Владимирович 22 декабря 2018 15

Сегодня в ГДК состоялся «Арт-подиум» (фоторепортаж)

Хотите узнать больше? В Ганцевичах прошел финал открытого районного фестиваля-конкурса «Арт-подиум». Подробности читайте в номере «СП» за среду Фоторепортаж Виктории 28

В Ганцевичском районе на даче убили минчанина

Хотите узнать больше? Жителя города Минска нашли убитым в его дачном доме в Ганцевичском районе, сообщил официальный представитель УСК по Брестской области ДмитрийЖителя 29

Беседа "Профилактика пожаров и гибели людей на пожарах" для граждан пожилого возраста

Хотите узнать больше? Беседа "Профилактика пожаров и гибели людей на пожарах" для граждан пожилого возраста В целях повышения безопасности в быту, поведения в чрезвычайных 28

О результатах проведенных мероприятий соблюдения требований технического регламента при реализации низковольтного оборудования - удлинителей электрических

Хотите узнать больше? О результатах проведенных мероприятий соблюдения требований технического регламента при реализации низковольтного оборудования - удлинителей 33