Закрыть

Выберите свой город

Закрыть

“Перавагу аддаю класічнай музыцы”

“Перавагу аддаю класічнай музыцы”

Знаёмцеся: кіраўнік народнага хору ветэранаў клуба “Памяць” Павел Пятровіч Рагіня. Маёр запасу. У мінулым — дырыжор ваеннага аркестра. Вялікі прыхільнік класічнай музыкі. Прыкладны сем’янін. Аптыміст і жыццялюб.

— Думаецца, Вы не маглі не стаць музыкантам. Гавару гэта таму, што добра ведала Вашага бацьку, цудоўнага груздаўскага музыку Пятра Пятровіча.

— Гэта сапраўды так. Мае маці і бацька з ранняга ўзросту спявалі ў царкоўным хоры на клірасе. Тата 22 гады быў царкоўным рэгентам. Служыў у Груздаве, Ажунах, і калі ў гады ваяўнічага атэізму цэрквы там закрылі, сям’я пераехала ў мястэчка Круглае Магілёўскай вобласці, пазней — у Навагрудак, дзе я і закончыў агульнаадукацыйную і музычную (па класе баяна) школы. У Навагрудку граў у школьным духавым аркестры на трубе.

— А чаму вярнуліся на Пастаўшчыну?

— Аднойчы ў 1966 годзе тата ўбачыў па тэлебачанні выступленне Груздаўскага цымбальнага аркестра, пазнаў многіх яго ўдзельнікаў, захапіўся ігрой аркестрантаў і цвёрда сказаў: “Вяртаемся на радзіму”. Быў і яшчэ адзін матыў прыняцця такога рашэння. Мы з братам з’яўляліся дзецьмі служыцеля культу, што, несумненна, стала б перашкодай пры паступленні на далейшую вучобу. Пасля вяртання на радзіму тата стаў працаваць у культуры.

— Як Вы звязалі лёс з арміяй?

— На тэрміновую службу я прызваўся ў 1967 годзе. Служыў у Барысаве — граў у ваенным аркестры, потым падчас звыштэрміновай службы ў Паставах — таксама ў аркестры. Разам з братам Георгіем, які маладзейшы за мяне на тры гады, вучыліся завочна ў Маладзечанскім музычным вучылішчы. Даведаліся, што пры Маскоўскай кансерваторыі ёсць ваенна-дырыжорскі факультэт, і таксама абодва паступілі туды: я ў 1973-ім, брат — у 1974-ым. Георгій зараз жыве ў горадзе Цвер. Выдатны трубач. Раней быў ваенным дырыжорам, а цяпер працуе артыстам ваеннага аркестра. Я пасля заканчэння кансерваторыі восем гадоў служыў дырыжорам аркестра ваеннага вучылішча сувязі ў горадзе Кемераве, затым пяць гадоў у Германіі. Ваенную службу завяршыў у Паставах  на пасадзе начальніка гарнізоннага афіцэрскага клуба. У 1993 годзе выйшаў на пенсію.

— Зараз Вы кіруеце народным хорам. На мой погляд, дырыжор ваеннага аркестра і кіраўнік хору ветэранаў — велічыні несупастаўныя. Як рашыліся на такі крок?

— Якая розніца, кім кіраваць? Вядома, хор для мяне — іншая спецыфіка. Але з кансерваторскай адукацыяй можна ўсё адолець. Безумоўна, з прафесіяналамі было цікавей працаваць. Затое трэба бачыць, колькі захаплення і гарэння ў нашых харыстаў, хоць яны і немаладыя. Літаральна на днях з хорам развіталася найстарэйшая і найпершая яго ўдзельніца — Яўгенія Ільінічна Марковіч, якой ужо 85 гадоў. Хор пакрысе маладзее — да нас прыходзяць нават тыя, хто яшчэ не на пенсіі. Многія харысты гавораць: “Павел Пятровіч! Вы нам падаўжаеце жыццё”. Дзеля гэтага як не старацца? У нашым рэпертуары як патрыятычныя песні, так і лірычныя рускія і беларускія. Стараемся яго разнастайваць. Кожны год развучваем па некалькі новых песень. Ёсць з рэпертуару Кубанскага казацкага хору, нашай беларускай “Бяседы”.

Наш хор — пастаянны ўдзельнік канцэртаў, прысвечаных Дням Перамогі, Незалежнасці Рэспублікі Беларусь, пажылых людзей, інвалідаў. Выступаем у школах. З радасцю прынялі б і іншыя прапановы. Так што запрашайце. Нягледзячы на тое, што ў хоры ветэраны, яны лёгкія на пад’ём і жадаюць радаваць сваёй творчасцю.

— З якімі складанасцямі сутыкнуліся?

— Ды не было іх. Працуючы з харыстамі, я захапляюся так, што не заўважаю часу. І мастацкі ўзровень у нас высокі. З 40 ветэранскіх хароў, якія ёсць у вобласці, мы неаднаразова займалі на конкурсах першыя або другія месцы, паспяхова пацвяр­джаем званне “народны”.

Зараз у хоры 20 чалавек. Жанчыны — сапраўдныя пявунні. А вось на мужчын збяднелі — засталіся толькі два. І гэта засмучае. Асабіста я ведаю некалькі чалавек з добрымі галасамі, але як ні ўгаворваю, у хор не ідуць. Некаторыя пытаюцца, ці плацяць. “Плацяць, — адказваю. — Але толькі апладысментамі”. А нашы выступленні заўсёды праходзяць з поспехам. Не разумею, няўжо лепш праводзіць час каля тэлевізара ці ў гаражах? У нас жа столькі эмоцый і розных падзей! Прыйдзіце хоць аднойчы паглядзець на рэпетыцыю, і, упэўнены, творчы працэс захопіць і вас.

— Якой музыцы аддаяце перавагу асабіста Вы?

— Класічнай, бо на ёй выхоў­ваўся. У мяне нават у мабільным тэлефоне “забіта” музыка Моцарта, Бетховена, Брамса, Глінкі, Чайкоўскага. Блізкія сэрцу песні майго пасляваеннага пакалення. Успрымаю толькі тыя, дзе ёсць і мелодыя, і добры тэкст, а не набор зрыфмаваных слоў. Ад сучаснай эстрады, за рэдкім выключэннем, не атрымліваю ніякага задавальнення.

— Пярой­дзем да “музыкі” кахання. Як пазнаёміліся са сваёй будучай жонкай Людмілай Рыгораўнай?

— На танцах у гарадскім парку. Было гэта ў жніўні 1971-га. Што цікава, пасля прыезду ў 1966-ым у Паставы я кіраваў духавым аркестрам у СШ №2, дзе Люда вучылася, але тады яе чамусьці не заўважыў. У 1971-ым яна закончыла інстытут і працавала ў райфінаддзеле. У лютым 1972 года згулялі вяселле.

— На якіх «кітах» трымаецца сям’я?

— На каханні. Калі б не кахалі, то і сям’і не захавалі б. Здараецца, што і пасварымся. Я гарачы, у запальчывасці магу лішняга нагаварыць. Але вельмі хутка заспакойваюся і заўсёды першым іду на прымі­рэнне. Я адналюб і ніколі не даваў прычыны для рэўнасці.

— Але ж і Людміла Рыгораўна — узорная жонка.

— Якраз пра гэта і хацеў сказаць. Люда вельмі добрая і справядлівая, выключная гаспадыня. Мае саслужыўцы ў Кемераве і ў Германіі нярэдка гаварылі: “Калі хочаш смачна паесці, пойдзем да Рагіняў”. Гатуе Люда цудоўна і вельмі гасцінная. А якая агародніца! І мяне далучае да гэтага. Усё праполата, падкормлена, паліта, таму і ўраджай атрымліваем. Умее і любіць вязаць прыгожыя рэчы.

І да работы ставілася адказна. Працавала эканамістам у галоўным упраўленні гандлю ў Маскве, затым у Кемераве — ва ўпраўленні аблвыканкама, у Германіі — на гандлёва-бытавым прадпрыемстве, у Паставах — у ваенгандлі і райфінаддзеле. Зараз цалкам прысвячае сябе сям’і. У нас двое дзяцей.

Дачка Аня закончыла музычна-педагагічнае аддзяленне педуніверсітэта, але працуе ў камерцыйнай структуры. Выйшла замуж за кіяўляніна, сям’я­ жыве ў Кіеве, таму нам асаб­ліва трывожна з-за падзей, што адбываюцца ва Украіне. Сын Валера — выпускнік Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі. Служыць у Мінску ў званні маёра ва Унутраных войсках Рэспублікі Беларусь. Унучка Каця вучыцца на дызайнера, унуку Ромку шэсць гадоў, і ён мой сябар. Новы год будзем сустракаць у нас усе разам, і гэта шчасце. Святы не абыходзяцца без таго, каб не ўзяў у рукі баян. І, вядома ж, гучаць лю­бімыя песні.

— А іншыя сябры не заглянуць на агеньчык?

— Вось ужо 20 гадоў, як дружым сем’ямі са Стубайламі. Уладзімір Іванавіч — саліст хору ветэранаў. Характары ў нас з ім вельмі розныя, але мы ні разу не пасварыліся. Усе святы праводзім разам. Ёсць у мяне яшчэ адзін блізкі сябра — Валерый Карчагін, з якім служылі ў Кемераве. Зараз ён жыве ў Кастраме. Прыязджаў з жонкай да нас у Паставы. Летась мы з Людай наведаліся да іх. А па скайпе размаўляем амаль штодня. Трэці мой сябра і аднадумца — мінчанін Аляксандр Фёдараў. З ім вучыліся ў Маскоўскай кансерваторыі. Ён з’яўляўся начальнікам аркестра Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь, зараз выкладае дырыжыраванне ва ўніверсітэце культуры. Найбольш аб’ядноўвае творчасць — наш хор выконвае песні, напісаныя Аляксандрам. Гэта “Музыка нашей Победы”, “Военное танго”, “Хор ветеранов”, “Победа всегда дорога”, “Офицеры Беларуси”  і іншыя. Я таксама напісаў некалькі песень на словы Ніны Захарэвіч і Аркадзя Нафрановіча.

— Якія якасці ў людзях Вам найбольш імпануюць?

— Пастаянства і адказнасць. Ніколі не дараваў бы здрады.

— Тое, што музыка стала не толькі Вашым захапленнем, але і прафесіяй, мы ведаем. А што яшчэ бярэ ў палон?

— Рыбалка! Тата прывучыў да яе з шасці гадоў. Незалежна ад сезона, на возеры магу і цэлы дзень правесці. Далёка не езджу. Мае азёры — гэта Задзеўскае, якое ўсяго за 300 метраў ад дома, Ксяндзы, Кавалькі, Мажэйкі. Маю вялікую драўляную лодку, на якой і рыбачу.

— А ад чаго стамляецеся?

— Дык ад рыбалкі і стамляюся, асабліва зімой, калі за дзень так набегаешся ад лункі да лункі, што к вечару ног не чуеш. Затое якая карысць — мы ніколі не бываем без рыбы, яшчэ больш — задавальнення.

— У якіх слабасцях не можаце сабе адмовіць?

— Ад галоўнай — курыва — пазбавіўся 14 гадоў назад. Як сёння памятаю той дзень, дакладней, ноч. У 12 гадзін з 31 жніўня на 1 верасня 2000 года выкурыў апошнюю цыгарэту і сказаў сабе: “ХХІ стагоддзе на дварэ. Ніякага курыва”. І кінуў курыць, а да гэтага шмат разоў спрабаваў, але не атрымлівалася.

— Што ў Вас мяняецца з гадамі?

— Прыходзіць вопыт, а душа не старэе. Ёсць яшчэ порах у парахаўніцах. Адчуваю сябе бадзёрым і фізічна: паспяваю і з народным хорам працаваць, і ў царкоўным спяваць, займацца рыбалкай, дапамагаць жонцы па хатніх справах, а ў калядныя і навагоднія дні яшчэ і Дзедам Марозам быць на многіх ёлках, што праводзяцца ў раённым Доме культуры.

Фаіна КАСАТКІНА.

Фота Пятра КУРЫЛОВІЧА.

Заметили ошибку? Выделите текст, нажмите Ctrl+Enter и оставьте замечание!

Комментарий (Максимум 1000 символов)

Вопрос: Первый месяц весны?

Вы знаете что-то интересное или важное и готовы этим поделиться?
Обязательно свяжитесь с нами, это очень просто!

Выберите удобный способ для связи или напрямую отправьте сообщение в редакцию через форму на этой странице.

Govorim.by

vk.com/govorimby

Внимание! Новости рекламного характера публикуются по предварительной договорённости. Подробнее цены на размещение рекламы смотрите здесь

Хотите сэкономить 30% на изготовлении кухни или шкафа-купе?

Новости Постав

Фестиваль "Гучаць старадаўнія арганы Пастаўшчыны" пройдет 10-11 декабря

Хотите узнать больше? Изображение использовано в качестве иллюстрации. Автор фото неизвестен Поставский райисполком при поддержке Белорусского фонда культуры, прихода 20

Поставчане, не пугайтесь – 6 декабря в районе прозвучат сирены

Хотите узнать больше? Изображение использовано в качестве иллюстрации. Фото с сайта bigstockphoto.com 6 декабря на Поставщине МЧС будет проводить годовую проверку системы 24

Край.бай разыграе білет на тэлевізійныя здымкі праекта тэлеканала СТБ «Залатая калекцыя беларускай песні»

Хотите узнать больше? Іна Ананасьева. Фота з сайта govorim.by 6 cнежня ў 19.00 на сцэне канцэртнай залы Палаца культуры горада Маладзечна пройдуць здымкі папулярнага 29

Врач, юрист, психолог и месса в костеле. График мероприятий ко Дню инвалидов в Поставах

Хотите узнать больше? Изображение использовано в качестве иллюстрации. Автор фото неизвестен В Поставах запланирован целый ряд мероприятий, посвященных Дню инвалидов. 2 33

Розыгрыш окончен. Сладкий подарок достался Александре Петровской из Молодечно (фото)

Хотите узнать больше? Сладкий подарок достался Александре Петровской. Фото Катерины Сушко, Край.бай Александра Петровская выполнила все условия конкурса и была пятой по 27

Адкажы на пытанні і атрымай білет на тэлевізійныя здымкі праекта тэлеканала СТБ «Залатая калекцыя беларускай песні»

Хотите узнать больше? Выява выкарыстана ў якасці ілюстрацыі. Фота з сайта lh3.ggpht.com Здымкі папулярнага праекта тэлеканала СТБ «Залатая калекцыя беларускай песні» 27

В Поставах восстановят памятник на могиле польских солдат, находящийся во дворе магазина

Хотите узнать больше? Памятник на могиле польских солдат в Поставах. Исторический и современный вид. Фото postawy.by и postavyiokrestnosti.blogspot.com.by. Коллаж – с 38

Автопробег по Поставщине дошел до кладбища І мировой у пограничной полосы, куда не пускают обычных людей (фото)

Хотите узнать больше? Участники автопробега по местам Нарочской операции Первой мировой войны на территории Поставского района 17 ноября в д. Норковичи. Фото Вадима Шишко 37