Закрыть

Выберите свой город

Закрыть

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Калі сёння сонца зайшло, заўтра яно абавязкова ўзы­дзе”. Гэты выраз наша зямлячка Галіна Панкіна любіць асабліва. Яго праўдзівасць штодня пацвярджае ўласнае жыццё, дзе слёзы пастаянна чаргуюцца з усмешкамі, а на месца стратам прыходзяць новыя набыткі.

У апошні час у жыцці Галіны Міхайлаўны адбылося шмат перамен. Дакладней, яна сама іх “арганізавала”: з хутара Лазовікі (Ваўкоўскі сельсавет) пераехала жыць у Магілёўскую вобласць. Пакінуўшы тут цяжкія ўспаміны і перажыванні, пачала новае жыццё. Але ў ім па-ранейшаму ёсць месца дарагой сэрцу Пастаўшчыне, людзям, з якімі сябравала, а таксама свайму найвялікшаму захапленню — фатаграфіі.

—             Галіна Міхайлаўна, дзе прайшло Ваша дзяцінства?

—            Я нарадзілася ў сяле Іскра, што ў Саратаўскай вобласці. Туды мае бацькі, ураджэнцы Пастаўшчыны, у свой час прыехалі паднімаць цаліну. Але мне не “пайшоў” мясцовы клімат, і мы пераехалі ў Карэлію. Там прайшло ўсё маё маленства. Я і сёння ўспамінаю тыя чароўныя мясці­ны, дзе над усім пануе веліч тайгі. Мена­віта там маці і мая першая настаўніца прывілі мне любоў да прыроды, дапамаглі ўбачыць у ёй незвычайнае, патаемнае.

—             Калі вярнуліся ў Беларусь?

—            У другі клас я пайшла ўжо ў Казлоўшчынскую школу, пазней сям’я пераехала ў Навадруцк. Гэта быў такі кантраст — ва ўсім! Вельмі сумавала па тых мясці­нах. Здавалася, што мяне адарвалі ад чагосьці роднага і дарагога.

Памятаю, як цяжка было прывыкнуць да беларускай мовы. Калі ў Карэліі вучылася на “добра” і “выдатна”, то тут мая паспяховасць істотна “з’ехала” — на ўроках проста не разумела матэрыялу. Але час усё расставіў на свае месцы. І калі пасля заканчэння школы паступіла вучыцца ў Даўгаўпілскае швейнае вучылішча, мяне перапаўняў гонар за ўжо родную мне Беларусь. З якім задавальненнем чытала са сцэны вершы на беларускай мове! Як хацелася на Пастаўшчыну! Але часта прыязджаць дадому не выпадала — пастаянна была задзейнічана ў самых розных мерапрыемствах. Выступала, іграла на баяне, удзельнічала ў конкурсах. Без творчасці жыццё падавалася шэрым і сумным.

Таксама з дзяцінства захаплялася спортам — лыжамі, бегам, стральбой. Часта ўдзельнічала ў спаборніцтвах і займала прызавыя месцы.

—             Дзе працавалі пасля заканчэння вучылішча?

—            На трэцім курсе выйшла замуж і вярнулася ў Пастаўскі раён. Працавала дворнікам, прыбіральшчыцай, качагарам, брыгадзірам у меліярацыі, прадаўцом (завочна скончыла Полацкі політэхнічны тэхнікум і атрымала спецыяльнасць прадаўца-таваразнаўцы). Выбіраць не прыходзілася: падрасталі дзеці, а сядзець на шыі ў бацькоў не дазваляла сумленне. Таксама ездзіла на заробкі ў Карэлію — збірала і здавала ягады. У дзяцінстве я трызніла ідэяй вярнуцца ў гэтыя мясціны. Але калі трапіла туды праз гады, расчаравалася: ужо няма там ранейшага дабрабыту, чысціні. Толькі прырода, як і дзесяцігоддзі назад, уражвала сваёй маляўнічасцю і непаўторнасцю. Яе фатаграфавала “запоем” — па 12 плёнак за месяц расходавала.

—            Калі пачалося Ваша захапленне фатаграфіяй?

—            Яшчэ ў дзяцінстве. Шмат здымаў дзядзька, і мне вельмі падабалася за ім назіраць. А ў 1996 годзе брат падарыў мне першую ў жыцці плёнку — радасці не было мяжы! Больш свядома стала фатаграфаваць, калі з сям’ёй у 1991 годзе  пераехалі жыць на хутар Лазовікі, што побач з цяперашнім аграгарадком Парыж. Як я жартую, на Елісейскія палі (смяецца ­— аўт.). Там у мяне нарадзілася трэцяе дзіця — сын Ваня.

На хутары была вялікая гаспадарка — козы, свінні, куры, авечкі, карова, конь, яшчэ і каты з сабакамі. Яны і сталі першымі героямі маіх здымкаў. Шмат фатаграфавала дзяцей, якія заўсёды радавалі сваёй непасрэднасцю і шчырасцю.

Асэнсаванне фатаграфіі і яе каштоўнасці прыйшло пасля трагічнай смерці чатырохгадовага сыночка. Зразумела, што ў жыцці нічога не вяртаецца, і толькі здымкі могуць павярнуць час назад. Падняла ўсе ранейшыя плёнкі, напячатала кожны кадр, на якім быў мой хлопчык. І пашкадавала, што не так часта брала ў рукі фотаапарат.

—     На Вашых здымках значна больш пейзажных замалёвак, чым людзей…

—            Пасля трагедыі пераключылася на прыроду, яна стала для мяне аддушынай, лекамі. Магла гадзінамі гуляць па палях і лясах, любавацца кветкамі, па паўдня назіраць за насякомымі і фатаграфаваць, фатаграфаваць, фатаграфаваць…

Пачала ўдзельнічаць у конкурсах. Адпраўляла здымкі ў рэдакцыі “Пастаўскага краю”, часопісаў “Алеся”, “Я — мама” і іншыя. За першы год мае здымкі занялі пяць першых месцаў, за адно з іх мне падарылі люстраны фотаапарат “Кэнан”. Гэта быў сапраўдны цуд! У творчасці пачаўся новы этап — яшчэ больш насычаны і плённы. Перад ад’ездам мне нават удалося арганізаваць вялікую фотавыставу ў Парыжскім Доме культуры.

Чаму рашылі пакінуць Пастаўшчыну?

—            Па-першае, на мяне давіў цяжар успамінаў, па-другое, тут я так і не знайшла сябе ні ў прафесіі, ні ў асабістым жыцці. Таму і адважылася на такі крок, хаця зрабіць яго было вельмі няпроста.

На Магілёўшчыну паехала таму, што там жыла сяброўка, з якой у 2000 годзе пазнаёмілася ў санаторыі. Спачатку працавала брыгадзірам малочнатаварнага комплексу. Работа была цяжкая — спала па некалькі гадзін у суткі, выхадных амаль не было, але ніколі не скардзілася. На жаль, пачало падводзіць здароўе. Таму змяніла работу — уладкавалася культработнікам у Расцянскі дом-інтэрнат. Тут мяне чакала новая цікавая праца, новае акружэнне, і я нарэшце адчула сябе запатрабаванай.

—            У сацыяльнай сетцы “Фэйсбук” заўважаю, што Вы час ад часу арганізуеце дабрачынныя акцыі…

—            Я вельмі хачу дарыць лю­дзям з абмежаванымі магчымасцямі радасць, але, на жаль, сродкаў і ўласных сіл на ўсё не хапае. Таму і звяртаюся да інтэрнэт-аўдыторыі з просьбай дапамагчы. Свет не без добрых людзей — няхай і нямногія, але адгукаюцца. Напрыклад, у мінулым годзе дзякуючы клічу ў сацыяльных сетках у доме-інтэрнаце адкрылі камп’ютарны клас, пастаянна збіраем цёплыя рэчы, пачастункі, ладзім канцэрты.

На Дні беларускага пісьменства ў Глыбокім пазнаёмілася з Ядвігай Паплаўскай і Аляксандрам Ціхановічам. Па маёй просьбе яны прыязджалі ў інтэрнат з дабрачынным канцэртам. Якое гэта было для ўсіх свята! Хаця да апошняга не верыла, што артысты знойдуць для нас час у сваім шчыльным графіку. Яшчэ раз пераканалася ў праўдзівасці выразу “Стукайце — і вам адкрыюць”.

—            На фатаграфію час застаецца?

—            Без яе не ўяўляю свайго жыцця. Праўда, крыху змяніўся характар здымкаў — усё часцей фатаграфую людзей, рэпартажы з мерапрыемстваў, гарады, у якіх бываю. Для маладых людзей з абмежаванымі магчымасцямі арганізавала фотагурток, які сама і вяду. Яны — асаблівыя людзі, вельмі добрыя, светлыя, як ніхто іншы, умеюць радавацца дробязям. Таму і стараюся хоць неяк расквеціць іх жыццё новымі ўражаннямі, усмешкамі. Нядаўна, напрыклад, мы ездзілі на экскурсію ў магі­лёўскі заасад. Немагчыма апі­саць, як свяціліся іх вочы, колькі пасля было абмеркаванняў у доме-інтэрнаце! Калі бачыш такія вынікі сваёй працы, з’яўляецца натхненне, нараджаюцца новыя ідэі.

Фатаграфую і для душы. Дом, у якім жыву, знаходзіцца ў надзвычай маляўнічым месцы: з аднаго боку лес, з другога — возера. У мяне ёсць магчымасць што­дзень любавацца ўзыходам і захадам сонца, гуляць на свежым паветры. А як люблю купацца! Летась купальны сезон закрыла толькі 20 лістапада.

Па-ранейшаму ўдзельнічаю ў фотаконкурсах. У адным з іх, арганізаваным часопісам “Алеся” і прысвечаным любові да Айчыны, нядаўна перамагла і выйграла ноўтбук.

—            На Пастаўшчыну прыязджаеце?

—            Не так часта, як хацелася б. Але мае думкі па-ранейшаму ў Парыжы. Памятаю ўсіх сваіх сяброў, людзей, якія мне дапамагалі. Перадаю прывітанні і шчырыя віншаванні з навагоднімі святамі Ліліі Зарэцкай, Таццяне Петух, Зінаідзе Казура, Аксане Дробышавай, Фаіне Альсевіч, Марыі Брэскай, клубу “Парыжанка”. Спа­дзяюся, што жыццё падорыць нам яшчэ шмат сустрэч.

—             Вярнуцца не плануеце?

—            Час пакажа. Праўду кажуць: калі хочаш рассмяшыць Бога, раскажы яму пра свае планы. Цяпер я жыву работай, сваімі падапечнымі, многія з якіх лічаць мяне сваёй маці. І пакуль я раблю іх шчаслівейшымі, маё жыццё мае сэнс.


“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”


“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

“Я нарэшце адчула сябе запатрабаванай”

 Іна СНЯЖКОВА. 

Фота з архіва Галіны ПАНКІНАЙ.

Заметили ошибку? Выделите текст, нажмите Ctrl+Enter и оставьте замечание!

Комментарий (Максимум 1000 символов)

Вопрос: Первый месяц лета?

Вы знаете что-то интересное или важное и готовы этим поделиться?
Обязательно свяжитесь с нами, это очень просто!

Выберите удобный способ для связи или напрямую отправьте сообщение в редакцию через форму на этой странице.

Govorim.by

vk.com/govorimby

Внимание! Новости рекламного характера публикуются по предварительной договорённости. Подробнее цены на размещение рекламы смотрите здесь

Хотите сэкономить 30% на изготовлении кухни или шкафа-купе?

Новости Постав

Поставчане, не пугайтесь – 6 декабря в районе прозвучат сирены

Хотите узнать больше? Изображение использовано в качестве иллюстрации. Фото с сайта bigstockphoto.com 6 декабря на Поставщине МЧС будет проводить годовую проверку системы 22

Край.бай разыграе білет на тэлевізійныя здымкі праекта тэлеканала СТБ «Залатая калекцыя беларускай песні»

Хотите узнать больше? Іна Ананасьева. Фота з сайта govorim.by 6 cнежня ў 19.00 на сцэне канцэртнай залы Палаца культуры горада Маладзечна пройдуць здымкі папулярнага 26

Врач, юрист, психолог и месса в костеле. График мероприятий ко Дню инвалидов в Поставах

Хотите узнать больше? Изображение использовано в качестве иллюстрации. Автор фото неизвестен В Поставах запланирован целый ряд мероприятий, посвященных Дню инвалидов. 2 28

Розыгрыш окончен. Сладкий подарок достался Александре Петровской из Молодечно (фото)

Хотите узнать больше? Сладкий подарок достался Александре Петровской. Фото Катерины Сушко, Край.бай Александра Петровская выполнила все условия конкурса и была пятой по 25

Адкажы на пытанні і атрымай білет на тэлевізійныя здымкі праекта тэлеканала СТБ «Залатая калекцыя беларускай песні»

Хотите узнать больше? Выява выкарыстана ў якасці ілюстрацыі. Фота з сайта lh3.ggpht.com Здымкі папулярнага праекта тэлеканала СТБ «Залатая калекцыя беларускай песні» 25

В Поставах восстановят памятник на могиле польских солдат, находящийся во дворе магазина

Хотите узнать больше? Памятник на могиле польских солдат в Поставах. Исторический и современный вид. Фото postawy.by и postavyiokrestnosti.blogspot.com.by. Коллаж – с 38

Автопробег по Поставщине дошел до кладбища І мировой у пограничной полосы, куда не пускают обычных людей (фото)

Хотите узнать больше? Участники автопробега по местам Нарочской операции Первой мировой войны на территории Поставского района 17 ноября в д. Норковичи. Фото Вадима Шишко 35

Сустрэча ўсяго каталіцкага духавенства Віцебскай дыяцэзіі адбылася 17 лістапада ў Паставах (фота)

Хотите узнать больше? Сустрэча каталіцкага духавенства Віцебскай дыяцэзіі ў Паставах 17 лістапада. Фота з сайта catholic.by 17 лістапада ў касцёле Беззаганнага Зачацця 32