Закрыть

Выберите свой город

Закрыть

Случчанка Ольга Кашкан о силе слова, истории и любви

Случчанка Ольга Кашкан является соучредителем и креативным директором брендинговой компании Fabula («Фабула»), специализирующейся на комплексном создании торговых марок. Офис компании находится в Минске. Ольга, в 1998 году окончив Слуцкую СШ №7, без экзаменов поступила на славянское отделение филфака БГУ (польская филология) и после завершения учёбы сумела найти вполне практичное приложение такому, казалось бы, абстрактному искусству, как владение словом, – в сфере нейминга (профессиональная разработка названий для торговых марок) и брендинга. Корреспондент газеты «Кур’ер» побеседовал с Ольгой немного  о её бизнесе, но больше о Случчине.

В портфолио агентства  –  продукты для таких компаний, как «Коммунарка», «Санта-Бремор», «Туровский молочный комбинат», «Дарида», «Бульбашъ», «Савушкин продукт», «Крыница», «Красный Пищевик», «Беллакт» и др. Портфолио «Фабулы» выглядит солидно. Порадовало, что компания сотрудничала со Слуцким сыродельным комбинатом, разработав для него торговую марку Complimilk. Можно об этом подробнее?
— Название Complimilk, понятное как отечественному потребителю, так и иностранцу, построено на базе языковой игры и вмещает в себя как товарную категорию продукта – milk («молоко»), так и эмоциональное сообщение (от «комплимент»). В отличие от большинства упаковок молочных продуктов, эксплуатирующих образ коровы, Complimilk транслирует сообщение о натуральности с помощью глиняной вазы с полевыми цветами. Такая неординарная дизайн-концепция выделяет упаковку на полке, подчёркивает основную идею бренда. Конкретные упаковки, которые разрабатывала «Фабула», – тетрапаки для молока и кефира. Сыры, молоко в пакетах, сметана, майонез и другая продукция – не всегда удачные с точки зрения дизайна вариации на тему, запущенную «Фабулой». Хотелось бы, чтобы производитель очень трепетно относился к этой коммуникации в дальнейшем использовании, ведь каждый, даже самый мелкий, дизайнерский элемент в ней занимает своё, осмысленное место.

Случчанка Ольга Кашкан о силе слова, истории и любви

Ольга Кашкан, выпускница 1998 года Слуцкой СШ №7 (ныне — гимназия №2) с углубленным изучением немецкого языка.
На славянское отделение филфака БГУ (польский язык) поступила без экзаменов благодаря тому, что три года подряд занимала первые места на олимпиаде по белорусскому языку.
«Пользуясь случаем, хочу выразить огромную благодарность моей замечательной учительнице белорусского языка и литературы Эмме Исааковне Бусел, которая, можно сказать, раскрыла передо мной грани родного языка. Я до сих пор помню её уроки – яркие, метафоричные, проникновенные. Так же, как навсегда остались в моей душе уроки русской литературы удивительной Лидии Васильевны Ракевич. Это были занятия, проводимые не для галочки, а с полной самоотдачей. Уроки, нацеленные не на бессмысленную зубрёжку, а на формирование у учеников способности думать и анализировать. И гуманитарий во мне проснулся, я уверена, не без помощи двух этих великолепных преподавателей, профессионалов, мастеров своего дела», – говорит Ольга.
В Слуцке Ольга бывает часто: «Как правило, два раза в месяц приезжаем семьей к родителям, бабушке, родным и близким». Ольга замужем, воспитывает дочь. Фото из личного архива Ольги Кашкан


Впечатление о родном городе

— Какое у вас впечатление о нынешнем Слуцке? Как вы считаете, насколько в Слуцке человеку можно развернуться в плане профессионального и творческого роста?
— Мне грустно, больно и скучно – вот общее впечатление. С одной стороны, во мне бурлит любовь к малой родине, и я даю себе установку не судить строго её современный облик. Но, к сожалению, я не понимаю, чем бы могла заняться, находясь здесь.

Мне кажется, сегодня в Слуцке нет или ничтожно мало возможностей развиваться и реализовываться. Работать и развиваться – разные глаголы. Я вижу, как люди старательно зарабатывают на хлеб насущный, постоянно наблюдаю единственную траекторию их передвижения «работа – дом» (иногда ещё в эту цепочку входит «дача»), и на этом всё. И оттого ещё больнее, что слава красивейшего города с множеством храмов, который в давние времена был культурной столицей и центром княжества, слава родины уникальных, известных во всём мире слуцких поясов, где в 1617 была открыта первая на территории Восточной Европы мужская гимназия, как будто бы канула в Лету. Или в Случь. Всё бледно, серо и даже депрессивно – и в плане архитектуры, и в плане времяпрепровождения.

Уверена, наша сила – в нашей истории, которая и может стать прекрасной платформой для индустрии гостеприимства. Печально, что мы используем свои возможности на 10%.

И тем не менее меня радуют, пусть и немногие, но всё же достижения случчан. В частности, мне очень нравится «островок» с памятником Софии Слуцкой и территория рядом с фабрикой художественных изделий и нравится, как сейчас выглядит сама фабрика. Ну, и «Блино» – милое и стильное местечко в нескольких метрах от фабрики, куда всегда приятно забежать на кофе-паузу.

— Вот с ходу, если сымпровизировать, какой бренд подходит Слуцку, если не считать слуцких поясов? Так сказать, какова фабула города?
— А зачем изобретать велосипед? Слуцкие пояса – настолько сильный образ, что он перевешивает множество других ассоциаций, связанных с нашим городом. Да, у нас выразительный герб и славная история (к вышеописанному можно добавить и Слуцкое восстание), но территориальный бренд – это некая Big Idea (Большая Идея), которую пытаются нащупать специалисты в процессе брендинга городов и стран.
Слуцкий пояс – уже готовый бренд, идея, которую и искать не нужно. Она  на поверхности нашего мировоззрения, она красной, а скорее, золотистой нитью проходит сквозь века нашей истории. Слуцкий пояс – это, как и тульский пряник, крепкий и уже закрепившийся в сознании бренд. Сейчас основная задача в брендинге города – профессионально реализовать эту концепцию.

Алесь Достанко

Случчанка Ольга Кашкан о силе слова, истории и любви


Ольга Кашкан:

«Слуцк – это моя родина. И этим всё сказано. А её любят безусловной любовью, потому что родину не выбирают. Везде, где только можно, я рассказываю, откуда я родом. С упоением и любовью.  Многие мои друзья знают, что самые вкусные в мире антоновки – слуцкие. А ещё люблю процитировать Кастуся Цвирку, метко охарактеризовавшего местный диалект – «сакуны»:

Усе на Случы мы сакуны,
Завомса сакунамі,
Адвеку хлеб наш сакаўны,
І мова сакаўная.

«Гасцінна, як на Случчыне», — тоже греющая душу поговорка. Стоит приехать в гости к моим родителям, бабушке, тёте – и ещё раз убеждаешься в этом. Сегодня семья и две мои замечательные учительницы белорусского и русского языков и литератур – Эмма Исааковна Бусел и Лидия Васильевна Ракевич – единственная, пожалуй, моя связь с родным городом. Хотелось бы, чтобы наш город развивался, и этих связей было намного больше».

Этот материал был опубликован ранее в печатном номере газеты «Кур'ер» (№1 от 2 января). Предлагаем также вашему вниманию интервью Ольги Кашкан для сайта  budzma.org.


Вольга Кашкан: «Няшчасная тая жанчына, якая любіць сваё “міністэрскае” крэсла больш за ўсё на свеце»

Сёння культура быць жанчынай — ледзь не самая міфічная, таму што, з аднаго боку, ад жанчыны патрабуецца быць разумнай, прыгожай, паспяховай, самастойнай, а з другога, усю гэтую «паспяховасць» трэба неяк сумяшчаць з клопатам пра дзяцей, сям’ю, дом. Наколькі гарманічна ў беларусак атрымліваецца сумяшчаць усе аспекты? Ці праўда, што культура быць жанчынай наўпрост звязаная з дабрабытам жанчыны? Чым гукаюцца для сучасных беларусак савецкае выхаванне, грамадскія стэрэатыпы і звычка лічыцца з тым, «што падумаюць навакольныя»? Што будзе, калі не выйсці замуж да 25 гадоў? Што азначае вечнае «трэба палюбіць сябе»? У якім узросце трэба пачынаць задумвацца пра асаблівасці выхавання дзяўчынкі, стаўленне да яе, каб з цягам часу яна стала гарманічнай жанчынай? Пра тое, як гэта — быць жанчынай у Беларусі, пра жаночае прызначэнне — у гутарцы з Вольгай Кашкан, дырэктарам брэндынгавай кампаніі Fabula, мамай, жонкай і, як яна сцвярджае, шчаслівай жанчынай. Чарговае інтэрв’ю праекта«Культура паляпшае жыццё!»

— Памяркоўныя, але вельмі стомленыя — такімі я бачу і адчуваю сучасных беларусак. Яны сапраўды стаміліся ад штодзённага побыту, які гэтак жа, як і раней, цягнуць на сабе, ад імкнення заўсёды і ва ўсім быць станоўчымі: дагаджаць навакольным, здавацца ў іх вачах правільнымі. І, залежачы ад таго, «што скажуць іншыя», яны ўсё часцей забываюць пра сябе, пастаянна азіраюцца на меркаванне суседа і шукаюць ухвалы сваіх жыццёвых дзеянняў.

— Але ж сёння, здаецца, многім усё адно, што думаюць пра іх іншыя.

— Можа, сёння і так, але ў нашым дзяцінстве было па-іншаму, а мы ўсе, як гаворыцца, родам з дзяцінства. Многіх з нас выхоўвалі ў «найлепшых» савецкіх традыцыях, не моцна пераймаючыся тым, хлопчык расце ў сям’і ці дзяўчынка. А гэта вельмі важна. Сёння ў большасці жанчын майго ўзросту і старэйшых у сістэме базавых стрэсаў шчыльна замацаваўся страх «мяне не любяць»: калі ты стараешся заслужыць любоў іншых, быць вартым хоць бы ўвагі або пахвалы. Дзецям было прынята казаць, што яны добрыя, тады, калі яны адпавядалі вобразу, ухваленаму грамадствам, любіць і хваліць за пэўныя дасягненні. Выхоўвалі (і асабліва дзяўчынак), спрабуючы абчасаць, загнаць у пэўныя рамкі і стандарты. Дарэчы, нямногае змянілася: так і сёння выхоўваюць, навязваючы стэрэатыпы наконт таго, у колькі гадоў час выходзіць замуж, у колькі лепш нараджаць. Дзяўчынкі растуць і, самі таго не ўсведамляючы, спрабуюць адпавядаць ўсяму набору гэтых «як трэба», і паступова іх жыццё ператвараецца ў дасягненне мэтаў, пастаўленых грамадствам: у 22 гады ім абавязкова трэба мець дыплом з адзнакай, не пазней за 25 выйсці замуж і праз год нарадзіць дзіця, а пажадана двух. На выкананні грамадскіх мэтаў і гераічных учынках вырасла большасць з нас. А дзе ва ўсім гэтым мы?

Я бачу, як такія прынцыпы выхавання працуюць у жыцці большасці жанчын маленькага горада, дзе я вырасла: важна, каб іншыя цябе станоўча ацанілі, ухвалілі, каб ты не вылучаўся з натоўпу. Страх “а раптам мяне не палюбяць такой, якая я ёсць насамрэч?” выяўляецца якраз у гэтым “а што людзі скажуць?” Я, ужо будучы мамай, часта бачу прыклады такога выхавання: у пясочніцы (за што, дарэчы, не люблю іх) адны мамы выхваляюцца перад іншымі ўменнямі і дасягненнямі сваіх малых, а іншыя мамы хмурнеюць, калі ім няма чым пахваліцца.

Грамадскае меркаванне і ўхвала правакуюць ненатуральную станоўчасць, «прыстойнасць», а яна вядзе да надрыўнасці: ва ўспадкаваным жаданні быць ухваленымі людзі адчуваюць страх быць сабой. Пастаяннае спаборніцтва з іншымі, жаданне быць лепшай, чым ты ёсць, выглядаць сацыяльна станоўчай — у гэтым я бачу не толькі характарыстыку нашых жанчын, але і вялікую праблему ўсяго грамадства.

— Якія яшчэ якасці характарызуюць беларусак?
— Са станоўчых я б адзначыла эмпатыю — здольнасць ставіць сябе на месца іншага, суперажываць чужому гору, радавацца поспеху сябра або калегі, гатоўнасць дапамагчы і падказаць. Вось што ў сувязі з гэтым аднойчы сказаў пра нас Леанід Ярмольнік: «Беларускія жанчыны — адзіныя сярод прадстаўніц былога Савецкага Саюза, хто ўмее слухаць і глядзець табе ў вочы, а таксама эканоміць чужыя грошы». Неяк ён стаяў у нашым гіпермаркеце з каляскай прадуктаў і папрасіў у касіра тры пакеты. «Двух цалкам дастаткова», — сказала дзяўчына, акінуўшы позіркам усё змесціва.

— Вы адзначылі схільнасць беларусак да надрыву ў імя мэтаў, памяркоўнасць, працаздольнасць — гэта ідэальныя якасці для станаўлення бізнэс-лэдзі.
— Калісьці жанчыны, якіх прынята называць бізнэс-лэдзі, былі для мяне ўзорамі паспяховай самарэалізацыі. Што мы бачым? Яна — цудоўны кіраўнік уласнага бізнэсу, дзеці, муж, бізнэс-лэдзі ўсё паспявае. Пачынаеш набліжацца да іх, даведвацца пра нюансы і бачыш, што ўсё не так гладка, як здаецца: іх дзеці часцяком пакутуюць ад адсутнасці ўвагі, любові, мужа яна падаўляе, падначаленыя лічаць яе дыктатарам…

Сацыяльны надрыў уласцівы жанчынам, якія кіруюць, выкарыстоўваючы мужчынскія прыёмы: ставяць сабе жорсткія мэты і рашуча іх дамагаюцца — гэта прыводзіць да гібелі ў іх жанчыны. Я перакананая, што жанчына здольная кіраваць, як я гэта называю, «знутры», «з любові», выкарыстоўваючы сваё ўнутранае чуццё, прыродную інтуіцыю. І тады няма ніякага надрыву, голага кар’ерызму. Жанчына не перастае быць сабой, і ў такім выпадку, сям’я і любімая справа гарманічна дапаўняюць адна адну.

— Вы апісваеце ідэальную сітуацыю. Часцяком сучасная жанчына схільная аддаваць больш сіл і часу працы, кар’еры, чым уласным дзецям.
— Выбіраючы кар’еру, яны жадаюць палепшыць якасць свайго жыцця. І гэта цалкам зразумела, бо дзіцячых фінансавых дапамог ад дзяржавы катастрафічна ні на што не хапае. Ёсць яшчэ прычыны сысці ў працу: неабходнасць самасцверджання, павышэння самаацэнкі, заслужванне ўсеагульнай любові і ўвагі («мне здаецца, што мяне не любяць такой, якая я ёсць, дык хай палюбяць за мой статус, пасаду, дастатак»). Пры гэтым часта жанчыны душаць у сабе жаданне стварыць сям’ю, рэалізавацца ў сваёй прыроднай якасці, праявіць клопат і любоў. Нам гэта ўсё не трэба, крычаць яны. Ведаеце, не веру: кожная жанчына марыць быць шчаслівай. Яна можа быць хоць міністрам, але калі сваё міністэрскае крэсла любіць больш за сям’ю, то хутчэй за ўсё будзе няшчасная і яе сям’я, калі яна ў яе ёсць, і яе падначаленыя.

— Атрымліваецца, культура быць жанчынай выяўляецца ў магчымасці праяўляць любоў?
— Прычым безумоўную. Як гэта? «Я люблю цябе не таму, што ты паслухмяны (багаты, паспяховы і г.д.), а проста таму, што ты ў мяне ёсць». Любіць — гэта знаходзіцца ў згодзе са сваёй прыродай, умець раскрыць сваю жаноцкасць, шанаваць сябе, палюбіць сябе, не цярпець знявагаў і несправядлівасці. У жанчыне закладзеная велізарная сіла любові — той рэсурс, які дазваляе адужаць усе цяжкасці.

— Мне падабаецца парада «палюбіць сябе»: усе яе даюць, але ніколі не ўдакладняюць, як гэта зрабіць.
— Нам, савецкім дзецям, гэта сапраўды няпроста. Пачуццё віны і страх быць не прынятым грамадствам не дазваляюць нам прыслухацца да сябе, да свайго сэрца. Неабходнасць «рабіць выгляд» прыстойнай ва ўсіх адносінах жанчыны, якая ўсё паспявае і пры гэтым раскошна выглядае, выцясняе крыўду, боль і расчараванні на задворкі падсвядомасці, назапашваючы гэтыя стрэсы. І калі своечасова не вызваліць іх, калі не дараваць сабе, а працягваць год за годам займацца самабічаваннем, трагедыя не за гарамі. Немагчыма палюбіць сябе, не дараваўшы сабе. За што? Ды за ўсё: за няздольнасць быць ідэальнай жонкай, маці, калегай, кіраўніком, за звышпатрабавальнасць да сябе, за патрэбу часам быць далікатнай, маленькай дзяўчынкай…

Як часта мы не разумеем, што нашым дзецям патрэбная проста мама, а не паспяховая, вядомая, станоўчая мама з вокладкі дзелавога часопіса. І наш галоўны клопат — не ва ўсталяванні рэкордаў па наведванні нашымі дзецьмі гурткоў і секцый, а ў тым, каб насыціць іх любоўю. Вядома, важна з самых ранніх гадоў дапамагчы дзіцяці быць шчаслівым, навучыць яго любіць сябе і бліжняга, паважаць іншых людзей. А для гэтага трэба адгарадзіць яго ад некаторых нашых грамадскіх нормаў, стэрэатыпаў паводзін, надуманых рамак прыстойнасці: калі дзіця не заганяць у гэты сацыяльна-грамадскі перыметр, то любая дзяўчынка можа вырасці гарманічнай жанчынай, асобай. Вядома, пры ўмове, што не толькі бацькі, але і садок і школа не будуць скажаць, душыць унікальнасць кожнага.

— З аднаго боку мы маем задачу выхаваць сапраўдных жанчын і мужчын. З іншага — пакуль сітуацыя са школамі-садкамі выглядае так, быццам дзяржаве зусім не патрэбныя індывідуальнасці, асобы.
— Згодная, але гэта не нагода апускаць рукі. Можна, вядома, заняць пазіцыю ахвяры і наракаць на дэфекты сістэмы. Дзяржава, зразумела, бярэ адказнасць за нашае жыццё, за жыццё нашых дзяцей, але ці задавальняе нас такая якасць нашага жыцця? Мы самі здольныя ўзяць удзел у сваім лёсе, мяняць яго. Што не азначае, што мы не маем патрэбы ў падтрымцы, як на грамадскім узроўні — на ўзроўні сістэмы, так і на прыватным — у сям’і, сярод сяброў і калег.

З іншага боку, калі мужчыны будуць мужчынамі, а жанчыны — жанчынамі, іншымі словамі, калі кожны з нас сам паклапоціцца пра развіццё сваёй індывідуальнасці, то дзяржаве нічога не застанецца, як лічыцца з намі. Навучыўшыся самапавазе, мы больш не дазволім зневажаць сябе, вырашаць за нас.

— Давайце пачнем з прыватнасцяў: як супрацьстаяць прэсу адукацыйнай сістэмы? Нашая жанчына пачынаецца не толькі з сям’і, але і са школы.
— Добрае пытанне — як забяспечыць сістэму невыпадковымі ў выхаванні і адукацыі людзьмі? Вядома, клапатлівым бацькам важна быць упэўненымі, што ў іх адсутнасць побач з дзіцем будуць знаходзіцца добрыя педагогі, якія будуць дапамагаць, падтрымліваць, а не перашкаджаць, ураўноўваць або абсякаць. На жаль, прыняцце сябе як жанчыны і раскрыццё жаночай натуры не ўваходзіць у школьныя праграмы, хоць зусім не перашкодзіла б.

— Баюся, калі Мінадукацыі распрацуе праграму абавязковага школьнага прадмета «Культура быць жанчынай», дзеці могуць пацярпець яшчэ больш.
— На маю думку, гэта пытанне выключна выкладчыкаў. Ёсць маса выдатных Жанчын, якія любяць і ўмеюць перадаваць свой вопыт, веды і сваё разуменне жаночай прыроды. Як раней гадавалі дзяцей? Мне падабаецца паняцце «вёска прыхільнасцяў» Гордана Ньюфелда — калі дзеці растуць у найбліжэйшым асяроддзі з іншымі дзецьмі розных узростаў і вялікай колькасцю дарослых. Я так і расла: у прыватным доме, з бацькамі, бабуляй і малодшым братам, на завулку правінцыйнага гарадка, дзе былі «агульныя» бабулі і цётачкі, якія перадавалі свой унікальны вопыт, і кожная нечаму вучыла. Мы збіраліся ў адным памяшканні, у адной энергетычнай прасторы, дзеці гулялі, дарослыя размаўлялі або сумесна выконвалі якую-небудзь працу. Сапраўдная беларуская талака. Памятаю, як усе дапамагалі гаспадыні рыхтавацца да вялікіх святаў, такіх, як, напрыклад, вяселле: хтосьці нёс тазік свежага галля, хтосьці вядро трускаўкі, хтосьці посуд… Дык я і іншыя дзеці ўбіралі агульны вопыт і энергію сям’і, Роду — веды, якія немагчыма перадаць словамі.

І вось я разумею, што гэта чарговая ўтопія: школа і дзіцячы садок не здольныя навучыць жанчын быць сапраўднымі жанчынамі. Вучыцца быць жанчынай кожнай дзяўчынцы трэба ў сваёй сям’і. Я перакананая, усё родавае робіць чалавека мацнейшым, прыўздымае яго, трымае на плыву. Сувязь са сваім жаночым родам, сямейныя традыцыі, сувязь пакаленняў даюць тое самае веданне, якому не навучаць у школе. Усё пачынаецца з сям’і, з мамы і таты. Вельмі важна, калі дзіця бачыць побач з сабой шчаслівых бацькоў.

— І мы зноў вяртаемся да пытання, як беларускай жанчыне стаць самадастатковай, гарманічнай і шчаслівай.
— Вельмі многае залежыць ад разумення, што такое шчасце. Колькі людзей тлумачыла сабе, што яны разумеюць пад гэтым словам? Чаго хочуць ад сямейнага жыцця, ад жыцця наогул? Часта чуеш ад жанчын: «У мяне няма выбару: сцерпіцца — злюбіцца», «Які ні ёсць, а мужык», «Мама мая адзіночка, відаць, і мне так наканавана». Усе быццам хочуць быць шчаслівымі, але ў мяне адчуванне, што быць шчаслівай у нашай краіне — неяк непрыстойна… Табе тут жа пачынаюць зайздросціць, у цябе вычэрпваюцца тэмы для размоваў з сяброўкамі. Калі ты пачынаеш расказваць, як усё дрэнна, якія праблемы, хто каму здрадзіў, дзе выпіў, у жыцці быццам нешта і адбываецца. Як толькі надыходзіць цішыня і шчасце, навакольным няма чаго з табой абмяркоўваць.

— Чаму няма чаго? «А мой учора мне букет прынёс. А мой на канцэрт квіткі купіў».
— Усё залежыць ад канкрэтнай кампаніі. У мяне ёсць знаёмыя, якія, нягледзячы на вонкавую фінансавую паспяховасць, аддаюць перавагу таму, каб скардзіцца на мужоў, быць чымсьці незадаволенымі, абменьвацца негатывам, але ёсць і сяброўкі, з якімі мы дзелімся чымсьці добрым, прыемным. Насамрэч мы самі ствараем сваіх мужчын: як мы пра іх адгукаемся, якімі мы іх бачым, такімі ў выніку і маем. Гэтак жа мужчына, які кажа, што «бабы дуры», у выніку атрымлівае тое, што прасіў.

Раней я думала, што шчасцем здольныя дзяліцца тыя, хто ўжо нечага дамогся ў жыцці: фінансавае становішча стабільнае, праекты рэалізаваныя, ёсць свая справа, і яна прыносіць даход і радасць. Цяпер я разумею, што не набор прастаўленых галачак вызначае стан шчасця і ўнутранай гармоніі. Бывае, пагутарыш з простай медсястрой у правінцыйнай паліклініцы, з жанчынай, якая любіць сваю справу, сваю сям’ю, і разумееш, што яна без ўласнага бізнэсу і трох адукацый шчаслівы чалавек і сапраўдная жанчына. Каб быць шчаслівай, не трэба валодаць карпарацыямі.

— А якой бы вам хацелася бачыць сваю дачку ў будучыні?
— Шчаслівай, свабоднай знутры, якая ўмее чуць сябе і іншых. Я ведаю дакладна, што не буду за кошт свайго дзіцяці рэалізоўваць свае няздзейсненыя дзіцячыя мары, навязваць планы аб нейкай вызначальнай адукацыі. Як толькі я чую такія намеры ад знаёмых мам або выпадковых суразмоўніц, адчуваю неверагодны супраціў унутры сябе. Я хачу на сваім прыкладзе паказаць дачушцы, што ў жыцці сапраўды важна, а што — не. Калі мы памяняем сваё стаўленне да саміх сабе і сваёй «другой паловы», калі пачнем думаць пра тое, які прыклад даем сваім дзецям, чаго хочам ад іх і для іх, калі мы нарэшце выгадуем пакаленне шчаслівых і адкрытых людзей, а яны перададуць атрыманыя веды сваім дзецям, тады ўсё і ўтворыцца.

Ганна Трубачова, Наталля Гузель (Журналісцкае агенцтва «Таранціны і сыны»)

Заметили ошибку? Выделите текст, нажмите Ctrl+Enter и оставьте замечание!

Комментарий (Максимум 1000 символов)

Вопрос: Сколько лет в веке? (ответ числом)

Вы знаете что-то интересное или важное и готовы этим поделиться?
Обязательно свяжитесь с нами, это очень просто!

Выберите удобный способ для связи или напрямую отправьте сообщение в редакцию через форму на этой странице.

Govorim.by

vk.com/govorimby

Внимание! Новости рекламного характера публикуются по предварительной договорённости. Подробнее цены на размещение рекламы смотрите здесь

Хотите сэкономить 30% на изготовлении кухни или шкафа-купе?

Новости Слуцка

У ранее судимого жителя д. Малиновка Слуцкого района изъяли самодельный пистолет

Хотите узнать больше? Самодельный пистолет калибра 7,7 мм изъяли у ранее судимого жителя Слуцкого района, сообщает пресс-служба МВД Беларуси. Проживающий в поселке 654

1-й тур чемпионата Беларуси: «Славия-Мозырь» - «Слуцк», 1:1

Хотите узнать больше? 2 апреля в рамках 1-го тура чемпионата Беларуси по футболу СФК «Слуцк» на выезде сыграл с мозырьской командой «Славия-Мозырь». Матч закончился счётом 431

Слуцк отметил 430-летие Софии Слуцкой

Хотите узнать больше? 1 апреля, в день памяти святой праведной княгини Софии Слуцкой, в Слуцке прошли торжества, в город были принесены новые православные святыни, 453

В Беларуси принято решение о переносе рабочих дней в 2016 году

Хотите узнать больше? Совет Министров Беларуси утвердил график переноса рабочих дней в 2016 году. Соответствующее решение содержится в постановлении правительства от 23 1 665

С 1 декабря в ТЦ «Маяк» стартует рекламная игра. Подробности

Хотите узнать больше? С 1 по 27 декабря 2015 в слуцком ТЦ «Маяк» будет проводиться рекламная игра, популяризирующая истребование покупателями кассовых чеков, сообщает 891

В Сирии сбит российский военный самолёт

Хотите узнать больше? Турецкие военные самолеты сбили истребитель около границы с Сирией после нарушения воздушного пространства. Информацию подтвердили в Министерстве 550

Мясникович: посылки из-за границы обвалили белорусскую торговлю

Хотите узнать больше? Михаил Мясникович заявил, что те товары, которые белорусам приходят посылкой из-за границы, по цене специально занижаются... 684

Два школьника и учащийся сельхозлицея украли из павильона парогенераторы

Хотите узнать больше? 27 июня сообщалось о краже электронных парогенераторов из павильона ИП в Слуцке. Сотрудниками уголовного розыска установлено, что преступление 565