Закрыть

Выберите свой город

Закрыть

Брыльянтавы россып на стужцы жыцця

Брыльянтавы россып на стужцы жыцця

Ёсць сем’і, з якімі сустракаешся ўпершыню, а пры развітанні здаецца, што знаёмы шмат гадоў. Вочы гэтых людзей літаральна свецяцца добразычлівасцю, сардэчнасцю і спагадай. А тактоўная і шчырая размова яшчэ больш збліжае субяседнікаў.

Гэта ў поўнай меры датычыцца Мікалая Антонавіча і Соф’і Іванаўны Курылікаў. 12 жніўня яны адзначылі 60-годдзе сумеснага жыцця, інакш кажучы, брыльянтавае вяселле. Ці марылі Мікалай і Соф’я аб такой урачыстай даце?

— Мы ніколі не лічылі і не лічым сумесна пражытыя гады, — шчыра адказвае гаспадыня. — Ды і навошта іх лічыць? Усё залежыць ад Бога. Колькі ён адмерае часу, столькі чалавек і пражыве. Ні больш, ні менш.

Мікалай і Соф’я нарадзіліся і выраслі ў адной вёсцы — у Любашаве. Жылі і не ведалі адзін аднаго.

— Я ж амаль на пяць з паловай гадоў старэйшы, — усміхаецца Мікалай Антонавіч. — Проста не прыкмячаў Соф’ю. Ці мала бегае па вясковай вуліцы маленькіх дзяўчынак? А пазнаёміўся з будучай жонкай у 1953 годзе на танцах. Адразу кінуліся ў вочы яе прыгажосць, няўрымслівасць, вясёлы характар.

Мікалай толькі што адслужыў трохгадовую ваенную службу. Выконваў воінскі абавязак у Адэсе, быў звычайным… краўцом. Гэтую прафесію асвоіў у артэлі “Сцяг працы”, дзе адпрацаваў чатыры гады. Вось і накіравалі ў дывізіённую майстэрню, дзе абшываў ваеннае начальства. Пасля службы некалькі месяцаў працаваў мулярам на сушыльным заводзе. А затым выпадковыя абставіны крута змянілі лёс маладога хлопца.

Аднавясковец, які атрымаў павышэнне, прапанаваў Мікалаю сваю пасаду — начальніка каравула ў Ганцавіцкай прафесійнай пажарнай часці. Згадзіўшыся, хлопец потым ледзь не пашкадаваў аб сваім рашэнні. Трэба было прайсці, а дакладней, вытрымаць праверку ў КДБ. Выклікалі ў Пінск, замучылі пытаннямі. Адпусцілі толькі тады, калі пераканаліся ў палітычнай надзейнасці Мікалая. Пасля было накіраванне на вучобу ў Мінск. Вось у час прыезду дамоў і пазнаёміўся хлопец з маладзенькай Соф’яй. Тады яна працавала ў райфінаддзеле бухгалтарам.

Хутка прыйшло каханне. Пабраліся шлюбам у мясцовым, Любашаўскім сельсавеце, калі Мікалай закончыў вучобу.

— Быў звычайны будзённы дзень, — успамінае Соф’я Іванаўна. — На такую ўважлівую прычыну — рэгістрацыю шлюбу — на паўгадзіны адпусцілі з работы.

— А я пасля сутачнага дзяжурства быў на выхадным, — дапаўняе жонку Мікалай Антонавіч. —  Зарэгістравалі шлюб хутка. Соф’я пайшла на работу, а я адправіўся зграбаць і складваць у копы сена.

Сённяшнія маладыя людзі і ўявіць сабе не могуць, як пры такіх абставінах можна станавіцца мужам і жонкай. А яны, Мікалай ды Соф’я, не зважаючы ні на што, у той момант былі самымі шчаслівымі ў свеце.

Вяселле згулялі праз месяц. Шматлікім гасцям хапала і ежы, і пітва. Тады і павянчаліся ў Ганцавічах. У той час царквы не было. Бацюшка вянчаў маладых у сваёй хаце.

Знамянальныя даты ўпрыгожваюць чалавечыя лёсы. Гэта не толькі юбілеі. Адны з чаканых і запамінальных падзей — нараджэнне дзяцей. А іх у Соф’і і Мікалая Антонавіча двое — у 1955 годзе з’явілася на свет дачка Ірына, а праз пяць гадоў — сын Анатоль.

Як цяжка выхоўваць дзяцей, ведалі не па чутках. Самі выраслі ў шматдзетных сем’ях, зараз такіх рэдка знойдзеш. У бацькоў Мікалая было дзевяць дзяцей, у бацькоў Соф’і — шасцёра. Можа, таму і задаволіліся толькі сынам і дачкой.

Жылі ў бацькоўскай хаце. Праз 12 гадоў Мікалай вырашыў будаваць уласнае жыллё.

— Якія тады былі заробкі — мізэр! — успамінае ён. — Прыходзілася, як цяпер кажуць, круціцца. Каб зарабіць кубаметр будаўнічай драўніны, трэба было цэлы дзень у лясгасе грузіць бярвенні. Дапамагаў брат разам са знаёмым. Прычым, працавалі ў вольны ад асноўнай работы час. Даводзілася таксама падрабляць у будаўнічай брыгадзе, на сеялцы ў калгасе. Нягледзячы на розныя цяжкасці, праз два гады справілі наваселле. Як гэтаму мы радаваліся, нават  нельга перадаць словамі!

Жыццё працягвалася. Выраслі дзеці, займелі свае сем’і, парадавалі бацькоў дзвюма ўнучкамі і столькімі  ж унукамі. Усё, здавалася, ідзе так, як і ў іншых працавітых і харошых людзей. Вось і ўнучка Юля аддзячыла дзядулю і бабулю праўнучкай, а ўнук Дзяніс — праўнукам.

Мікалай Антонавіч і Соф’я Іванаўна пайшлі на заслужаны адпачынак. Гаспадар знаходзіўся на пасадзе начальніка каравула 36 гадоў, быў прызнаны ў вобласці лепшым па прафесіі. Гаспадыня з райфінаддзела перайшла ў райпо, дзе 34 гады адпрацавала бухгалтарам. З’явілася больш часу ўдзяляць увагі хатняй гаспадарцы, а яна была вялікай. Трымалі на падворку тры каровы, штогод выкормлівалі па чатыры, а то і больш парсюкоў, не лічачы індыкоў і  курэй.

Ды лёс яшчэ раз выпрабаваў Мікалая Антонавіча на загартаванасць характару. Летам 2002 года пры складванні сена гаспадар пахіснуўся і ўпаў са стога, моцна пашкодзіўшы пазваночнік.

— Я жанчына набожная. Увесь час малілася за мужа, — успамінае Соф’я Іванаўна. — Дзякуючы таленавітаму хірургу Сяргею Бабковічу аперацыя прайшла добра. Вось толькі ў майго гаспадара сталі менш дужымі рукі. Але галоўнае, што самастойна ходзіць, без мыліц.

— Усё ж нездарма кажуць, што гады бяруць сваё, — заканчвае размову Соф’я Іванаўна. — Зараз з жыўнасці ў нас толькі куры, сабачка Барсік ды каток Васька. З агародніны садзім агуркі, памідоры, бульбу. Яшчэ ў садзе растуць яблыні і чарэшні. Я займаюся вырошчваннем кветак: яны не толькі на падворку, але і ў хатніх пакоях. Я ўдзячна свайму Мікалаю за каханне і шчасце. Напэўна, гэта галоўнае, чаго жадае ў жыцці кожная жанчына.

Паважаныя Мікалай Антонавіч і Соф’я Іванаўна! Быццам 60 брыльянтаў зіхацяць на вашай прыгожай стужцы жыцця — 60 сумесных гадоў. Гэтая адметная дата — яскравае сведчанне моцнага кахання, сардэчнай спагады і душэўнай дабрыні.

Міхась АРЭШКА.

Фота аўтара.

Заметили ошибку? Выделите текст, нажмите Ctrl+Enter и оставьте замечание!

Комментарий (Максимум 1000 символов)

Вопрос: Первый месяц весны?

Вы знаете что-то интересное или важное и готовы этим поделиться?
Обязательно свяжитесь с нами, это очень просто!

Выберите удобный способ для связи или напрямую отправьте сообщение в редакцию через форму на этой странице.

Govorim.by

vk.com/govorimby

Внимание! Новости рекламного характера публикуются по предварительной договорённости. Подробнее цены на размещение рекламы смотрите здесь

Хотите сэкономить 30% на изготовлении кухни или шкафа-купе?

Новости Ганцевичей

Сацыяльнае жыллё, ільготныя крэдыты і арэнда Дзеці-сіроты ў Беларусі будуць атрымліваць жыллё на пяць гадоў

Хотите узнать больше? Гэта прадугледжана Указам нумар 460, які падпісаў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. Прадугледжваецца комплексная карэкціроўка Указаў ад 6 532

Пераплат за паездку быць не павінна

Хотите узнать больше? З хвалюючым пытаннем у рэдакцыю раённай газеты звярнулася жыхарка горада Ганцавічы Валянціна Н. Жанчыну цікавіла чаму веруючыя, якія едуць на малебны 447

Пажар у Макаве

Хотите узнать больше? У сераду гарэў жылы дом у Макаве па вуліцы Гагарына. Праз 12 мінут з моманту паступлення паведамлення, пажарныя-выратавальнікі прыбылі на месца 423

Ініцыятыва

Хотите узнать больше? Нядаўна на аўкцыёне прададзены будынак былой Боркаўскай школы. Яго набыў ураджэнец вёскі Хатынічы за 162 мільёны рублёў і ў наступным годзе плануе на 331

На КПД новы дырэктар (абноўлена)

Хотите узнать больше? На мінулым тыдні назначаны і прадстаўлены працоўнаму калектыву новы дырэктар Ганцавіцкага камбіната панэльнага домабудавання, якім стаў Мікалай 558

Апетыт залежыць ад пасады?

Хотите узнать больше? Чарговыя спробы крадзяжу рыбы на рыбгасе “Лактышы” прадухілілі супрацоўнікі пракуратуры раёна і райаддзела ўнутраных спраў на мінулым тыдні. Прычым 383

“Прямая телефонная линия” с руководителем Ганцевичского района

Хотите узнать больше? 21 ноября 2015 года с 9.00 до 12.00 по телефону 2-13-41 проведет “прямую линию” председатель Ганцевичского райисполкома Александр Павлович 401

“Мая прафесія — гонар маёй краіны”

Хотите узнать больше? За сорак гадоў існавання ўстановы адукацыі “Ганцавіцкі ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці” склаліся свае традыцыі. Адной з іх з’яўляецца агляд 475