Закрыть

Выберите свой город

Закрыть

Яўгенія ПРАКАПЧУК: “З паэзіяй у мяне ўсё сур’ёзна”

Ужо другі год запар наша зямлячка Яўгенія Пракапчук становіцца пераможцай Конкурсу юнацкай паэзіі, які праводзіцца ў рамках Дзён шведскай і беларускай літаратуры. У мінулым годзе Жэня разам з кіраўніком літаб’яднання “Верасок” Галінай Пупач пабывалі ў Львове. Галоўны прыз Конкурсу гэтага года — паездка ў Швецыю. Туды Жэня адправіцца восенню, на канікулах. Карэспандэнт “СП” сустрэлася з гэтай таленавітай дзяўчынай і пагутарыла пра паэзію, любоў да беларускай мовы і Радзімы, i пра многае іншае.

Яўгенія ПРАКАПЧУК: “З паэзіяй у мяне ўсё сур’ёзна”

— У колькі гадоў ты пачала пісаць вершы і што паслужыла таму прычынай ?

— Пачала, напэўна, гадоў у 6, праўда, гэта было неяк неўсвядомлена, напісанне вершаў я ўспрымала як гульню. У 9 гадоў напісала першы больш-менш сур’ёзны верш, прысвяціла яго маме, у якой быў дзень нараджэння. У 2011 годзе, калі мне было 14, з галавой нырнула ў паэзію.

Паэтаў у нашай сям’і няма. Мама даўным-даўно, у маладосці, пісала вершы, браты таксама гэтым захапляліся.

— На якой мове твае вершы?

— Ведаеце, пачынала пісаць я на рускай. Потым пазнаёмілася з паэзіяй беларускіх літаратараў, у прыватнасці, з творчасцю нашага земляка Алеся Каско. Напэўна, менавіта дзякуючы яму я перайшла з рускай на беларускую, і стала пісаць не проста пра дожджык або сонейка, а пачала ўкладваць у свае вершы сэнс, свае пачуцці.

Цяпер у мяне дзесьці 7 вершаў на рускай мове і каля 55 на беларускай.

— Анарэ дэ Бальзак пісаў выключна ноччу, Віктар Гюго — вечарам. Калі натхненне прыходзіць да цябе?

— Пэўнага часу сутак, калі пішацца асабліва добра ў мяне няма. Вось займаюся сваімі справамі — і на розум прыходзяць розныя думкі, у вершы складаюцца. У гэты момант шкадую, што не нашу ўсюды з сабой нататнік. Часам паэтычныя радкі мне нават сняцца, праўда, раніцай успомніць іх ужо не магу.

— Жэня, а творы якіх паэтаў і пісьменнікаў чытаеш? У цябе ёсць куміры?

— Люблю Тургенева, асабліва яго вершы ў прозе. Чытаю Ліпкіна, Вазнясенскага, Высоцкага, Каско, Караткевіча, Багдановіча.

Куміраў у мяне няма. Стараюся не вылучаць некага аднаго, бо перакананая, што ўсе людзі таленавітыя. Мы ж нараджаемся з роўнымі магчымасцямі. Толькі вось не ўсе здольныя адкрыць у сабе нешта асаблівае, свой талент.

— У наступным годзе ты заканчваеш школу. Куды збіраешся паступаць?

— На філфак, гэта я ўжо дакладна вырашыла. А вось з горадам пакуль не вызначылася — гэта будзе ці Брэст, ці Мінск. Праўда, больш схіляюся да першага варыянту. Я люблю наш абласны цэнтр. Сталіца мне здаецца вельмі шумнай і тлумнай.

— Цябе не палохае той факт, што пасля размеркавання ты можаш трапіць у аддаленую вёску? Плюс да ўсяго, заробак у настаўнікаў не такі ўжо і вялікі, вучні паслухмяныя рэдка трапляюцца…

— Вёсак і глушы я не баюся. Люблю цішыню, прыроду. І лічу, што не важна, дзе жыць, не імкнуся ў велізарны мегаполіс. Маленькая зарплата таксама не палохае — спраўлюся як-небудзь. Што датычыцца непаслухмяных вучняў — гэта так, пагаджуся, іх  хапае. Але такім чынам хачу выпрабаваць сябе, думаю, што змагу знайсці з імі агульную мову. Лічу, што прыйсці на ўрок, хутка выкласці тэму і пайсці — няправільна. Вельмі важна зачапіць вучняў, да кожнага знайсці падыход, зацікавіць іх.

— Бацькі выхоўвалі цябе ў строгасці? Як паставіліся да твайго выбару прафесіі?

— Так, мяне выхоўвалі ў строгасці. Вялікі ўплыў аказаў на маё станаўленне як чалавека бацька. Ён ніколі не крычаў, аднаго яго погляду хапала, каб мы ўсё зразумелі. Самае галоўнае, што я ў ім шанавала: ён заўсёды меў зносіны з намі на роўных, ставіўся як да дарослых. Дзеці гэта паважаюць. Ведаеце, майго бацькі вось ужо больш чым пяць гадоў з намі няма, а я да гэтага часу ў розных сітуацыях думаю: як бы паглядзеў на гэта тата?

Мама, думаю, як і ўсе бацькі, хоча, каб я атрымала запатрабаваную і высокааплачваемую прафесію. Таму адразу была супраць філфака. Але потым змірылася. Яна ж спачатку і супраць вершаў маіх была, казала, маўляў, хопіць вершыкі свае пісаць, справай займіся. Потым паглядзела, што з паэзіяй у мяне ўсё сур’ёзна, зараз падтрымлівае мяне.

— Раскажы аб конкурсе. Як табе працы тваіх канкурэнтаў?

— Пачну з таго, што я не хацела ўдзельнічаць у ім. Адна перамога ёсць — і хопіць. Але мяне ўгаварылі і я адправіла працу. З усіх 9-ці вершаў мне спадабаліся тры, астатнія былі даволі такі банальныя, фразы ў іх — збітыя. Мне здаецца, калі і ехаць на конкурс, то з нечым новым, незвычайным. Уразіла высакамер’е і фанабэрыстасць удзельнікаў. Я гэтага не разумею. Навошта лічыць сябе лепшым за іншых? Заўсёды ж знойдзецца чалавек, які лепшы, больш паспяховы, чым ты.

— Ты ўдзельнічаеш у розных мерапрыемствах, твае вершы прызнаюць літаратары, ты перамагаеш у конкурсах. Не баішся, што ў цябе можа развіцца “зорная хвароба”?

— Спадзяюся, што такога не будзе. Як і любому чалавеку мне падабаецца быць першай, але я чамусьці баюся вялікай колькасці перамог. Напэўна, у мяне крышку заніжаная самаацэнка, мне цяжка разняволіцца, я сарамлівая. Радуюся таму, што аднакласнікі, сябры і знаёмыя не асабліва шмат надаюць увагі маім вершам, ім, у асноўным, усё роўна. Не люблю, калі я ў цэнтры ўвагі. Мне падабаецца цішыня і спакой.

— Каму са сваіх блізкіх ці знаёмых ты сёння хацела б сказаць “дзякуй”?

— У першую чаргу, сваім бацькам, за падтрымку і разуменне. Свайму настаўніку, Людміле Іванаўне Трафімчык за тое, што разгледзела ў мяне талент і прывяла ў “Верасок”. Таксама кіраўніку гэтага літаб’яднання Галіне Мікалаеўне Пупач за тое, што дапамагае развівацца.

Аксана МІНІНА.

Фота аўтара.

Заметили ошибку? Выделите текст, нажмите Ctrl+Enter и оставьте замечание!

Комментарий (Максимум 1000 символов)

Вопрос: Сколько лет в веке? (ответ числом)

Вы знаете что-то интересное или важное и готовы этим поделиться?
Обязательно свяжитесь с нами, это очень просто!

Выберите удобный способ для связи или напрямую отправьте сообщение в редакцию через форму на этой странице.

Govorim.by

vk.com/govorimby

Внимание! Новости рекламного характера публикуются по предварительной договорённости. Подробнее цены на размещение рекламы смотрите здесь

Хотите сэкономить 30% на изготовлении кухни или шкафа-купе?

Новости Ганцевичей

Сацыяльнае жыллё, ільготныя крэдыты і арэнда Дзеці-сіроты ў Беларусі будуць атрымліваць жыллё на пяць гадоў

Хотите узнать больше? Гэта прадугледжана Указам нумар 460, які падпісаў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. Прадугледжваецца комплексная карэкціроўка Указаў ад 6 533

Пераплат за паездку быць не павінна

Хотите узнать больше? З хвалюючым пытаннем у рэдакцыю раённай газеты звярнулася жыхарка горада Ганцавічы Валянціна Н. Жанчыну цікавіла чаму веруючыя, якія едуць на малебны 448

Пажар у Макаве

Хотите узнать больше? У сераду гарэў жылы дом у Макаве па вуліцы Гагарына. Праз 12 мінут з моманту паступлення паведамлення, пажарныя-выратавальнікі прыбылі на месца 424

Ініцыятыва

Хотите узнать больше? Нядаўна на аўкцыёне прададзены будынак былой Боркаўскай школы. Яго набыў ураджэнец вёскі Хатынічы за 162 мільёны рублёў і ў наступным годзе плануе на 331

На КПД новы дырэктар (абноўлена)

Хотите узнать больше? На мінулым тыдні назначаны і прадстаўлены працоўнаму калектыву новы дырэктар Ганцавіцкага камбіната панэльнага домабудавання, якім стаў Мікалай 558

Апетыт залежыць ад пасады?

Хотите узнать больше? Чарговыя спробы крадзяжу рыбы на рыбгасе “Лактышы” прадухілілі супрацоўнікі пракуратуры раёна і райаддзела ўнутраных спраў на мінулым тыдні. Прычым 384

“Прямая телефонная линия” с руководителем Ганцевичского района

Хотите узнать больше? 21 ноября 2015 года с 9.00 до 12.00 по телефону 2-13-41 проведет “прямую линию” председатель Ганцевичского райисполкома Александр Павлович 401

“Мая прафесія — гонар маёй краіны”

Хотите узнать больше? За сорак гадоў існавання ўстановы адукацыі “Ганцавіцкі ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці” склаліся свае традыцыі. Адной з іх з’яўляецца агляд 475