Закрыть

Выберите свой город

Закрыть

А 25-ГОДДЗЯ ВЫВАДУ САВЕЦКІХ ВОЙСКАЎ З АФГАНІСТАНА. “Мы выконвалі свой абавязак”

У прыгожым, зацішным і зручным месцы стаіць у Раздзялавічах  дом воіна-інтэрнацыяналіста Анатолія Рабцэвіча. Зручным, бо побач — школа, дзе працуе настаўніцай пачатковых класаў яго жонка Вольга Барысаўна і дзе вучыцца малодшанькі сынок — пяцікласнік Андрэйка. Сюды ж бегаў на заняткі і старэйшы сын Рабцэвічаў — Юра, цяпер студэнт-трэцякурснік Брэсцкага тэхналагічнага ўніверсітэта, будучы інжынер-будаўнік. У зацішным і прыгожым месцы, бо стаіць крыху воддаль ад гаманлівай цэнтральнай вясковай вуліцы, тут ціха і спакойна. А перад цагляным домам з высокім ганкам — прасторнае поле, і вачам адкрываюцца маляўнічыя вясковыя краявіды. І нішто не перашкаджае іскрыстаму  сонцу паглядаць у прасторныя вокны прыгожага  дома Рабцэвічаў.

А 25-ГОДДЗЯ ВЫВАДУ САВЕЦКІХ ВОЙСКАЎ З АФГАНІСТАНА. “Мы выконвалі свой абавязак”

Сядзім з Анатоліем у чысценькім, утульным пакоі, асветленым лагоднымі промнямі і прыгожай, адкрытай усмешкай самога гаспадара дома. На дварэ — месяц люты. Яго першая дзесяцідзёнка — нібыта сакавіцкая пара: яркія сонечныя промні амаль растапілі снег на вясковых дарогах, сагналі яго з дахаў дамоў і весела пазіраюць у вочы прахожых. У паветры шчымліва пахне хуткай вясной. І як бы не здавалася зіма, якімі б свавольствамі не здзіўляла яшчэ людзей, на змену ёй, белавокай, прыйдзе звонкагалосая вясна, за ёю наступіць духмянае лета, а там і барвістая восень махне сваім залацістым крылом. Вось такі ён, няўмольны кругаварот прыроды, асабліва яркі і, як мне здаецца, найперш заўважны і прыкметны менавіта ў сельскай мясцовасці, што сцвярджаюць і гэтыя цёплыя настойлівыя промні, што пазіраюць у пакой.

Такі ж хуткаплынны і сам час. Люты — месяц асаблівы для Анатолія. Гэта месяц вываду савецкіх войскаў з Афганістана. У паўсядзённых клопатах ён і не згледзеў, як праляцела дваццаць пяць гадоў з той пары, калі ён, воін-інтэрнацыяналіст, нібы на крылах ляцеў у сваю родную вёску Раздзялавічы, да любых і дарагіх бацькоў.

У далёкай краіне малады салдат цярпліва і па-мужчынску стрымана чакаў гэтай сустрэчы. А ў думках марыў, каб хоць адным вокам з вышыні птушынага палёту зірнуць на родную вёску, на дарагую сэрцу бацькоўскую хату, пабачыць на падворку клапатлівую матулю і руплівага бацьку. Шкадуючы іх, аберагаючы іх спакой, ён не прызнаваўся ў сваіх пісьмах, што знаходзіцца ў Афганістане, што прымае ўдзел у баявых дзеяннях. Але хіба падманеш мацярынскае сэрца? Соф’я Міхайлаўна адчувала, што сын утойвае шчырую праўду. Яшчэ больш затрывожылася, калі на сельскі Савет прыйшлі першыя сынавы ўзнагароды. І  яе думкі-маланкі, думкі-абярэгі яшчэ хутчэй імчалі да яго, у яе шчырых малітвах да Усявышняга была святая матуліна просьба: толькі б абмінула ліхая бяда яе сыночка, толькі б вярнуўся ён дамоў. “І хай бы дзеці ўсіх жанок засталіся жывымі”, —  бесперастанку трапятліва выстуквала-прасіла чулае, спагадлівае сэрца  Соф’і Міхайлаўны, матулі шасцярых дзяцей — пяці сыноў і дачушкі.

Усе пяцёра хлопцаў Рабцэвічаў адслужылі ў арміі, усім пяцярым бацькі зрабілі провады. У той год, калі пайшоў у армію Толя, ужо год служыў іх сын Віктар. І за яго балела матуліна душа. На шчасце, усе воіны-афганцы Хатыніцкага сельсавета вярнуліся дамоў жывымі.

Уяўляю, якой радаснай была сустрэча Анатолія з бацькамі, а іх — з сынам! Як ніхто іншы, яны ведаюць цану міру і кожнаму пражытаму і перажытаму дню. А таму і даражаць імі, напаўняюць іх добрымі справамі. Яшчэ званчэйшымі сталі народныя песні ў выкананні Толінай матулі-прыгажуні, знакамітай удзельніцы  вядомага на Ганцаўшчыне і за яе межамі гурта “Завіца” Соф’і Рабцэвіч, захавальніцы даўніх звычаяў і абрадаў, жанчыны гасціннай, добразычлівай, прыветлівай. Яшчэ мілейшай і прыгажэйшай стала для яе сына — воіна-афганца Анатолія Рабцэвіча — яго родная вёска. Ці не таму ён без усялякіх ваганняў адмовіўся ад запрашэння працаваць на таможні ў Брэсце, якое атрымаў праз тыдзень пасля дэмабілізацыі.

“Прыкіпела душа да родных мясцін”, — проста і шчыра прызнаецца Анатолій.  Таму і застаўся ён у роднай вёсцы, пайшоў працаваць трактарыстам. Спатрэбіліся веды, якія атрымаў пасля школы ў нашым прафліцэі. На розных работах шчыраваў гэты руплівы чалавек у мясцовай гаспадарцы: і араў, і сеяў, і касіў. Зараз працуе на пагрузчыку. Любіць сваю работу і выконвае яе гэтак жа сумленна і адказна, як і служыў у арміі.

Ва ўспамінах пра Афган, куды быў накіраваны 9 мая, у дзень, калі наша краіна адзначае свята Перамогі, Анатолій стрыманы і нешматслоўны. Ды і мне не хочацца вярэдзіць яго сэрца. І ўсё ж цікаўлюся яго думкай наконт таго, ці быў апраўданым увод нашых войскаў у гэтую краіну? І ці страшна было ім, васямнаццацігадовым юнакам, там, на вайне, у чужой краіне? “Толькі бяздумны, мабыць, не баіцца, — шчыра гаворыць мужчына. — Наконт уводу войскаў… На гэта пытанне хай лепш адказваюць палітыкі, — далікатна гаворыць мой субяседнік. — А мы выконвалі сваю работу, свой воінскі абавязак і, думаю, выканалі яго дастойна”. Пра гэта ярчэй за словы гавораць узнагароды Анатолія Рабцэвіча — медалі “За баявыя заслугі”, “За адзнаку ў ахове дзяржаўнай граніцы”, “Ад удзячнага афганскага народа”, да якіх далучыліся юбілейныя медалі… Думаю, пра гэта сведчыць яшчэ і той іскрысты іней, што так рана лёг на смаляныя валасы гэтага прыгожага мужчыны з такой адметнай, лагоднай і прывабнай, як у яго матулі, усмешкай. Іней, які гэты сціплы чалавек апраўдвае спадчынным фактарам…

Анатолій шануе кожную хвіліну спакойнага мірнага жыцця. Разумна распараджаецца вольным часам: любіць хадзіць па грыбы, ягады, вабяць яго паляўнічыя сцежкі, пачаў займацца пчалярствам. Ён, як і ўсе яго браты і сястра, якія таксама аселі ў роднай вёсцы і жывуць паміж сабой дружна, клапоціцца пра сваіх бацькоў. На дзень нашай сустрэчы матуля Анатолія была ў бальніцы, сын з радасцю гаварыў, што яна папраўляецца. Адчуваю, удзячныя дзеці ў Соф’і Міхайлаўны і Міхаіла Фёдаравіча Рабцэвічаў. І цікаўлюся ў Анатолія, якімі б хацеў  бачыць сваіх сыноў ён. “У жыцці не багацце, не высокія пасады важныя, — крыху памаўчаўшы, кажа бацька. — У першую чаргу хачу, каб яны былі людзьмі. Каб працягвалі руку дапамогі тым, хто мае ў ёй патрэбу”. Просты адказ гэтага вясковага чалавека, але якая высокая ў ім мараль.

Не ўдалося мне пабачыцца ў той дзень са старэйшым сынам Рабцэвічаў (ён на занятках у Брэсце) і пазнаёміцца з жонкай Анатолія, але ад мясцовых людзей ведаю, што яна такая ж добрая, мудрая, чалавечная, як і яе разважлівы надзейны спадарожнік жыцця з чыстай, чулай, тонкай душой.

…Яснае сонца павярнула на захад. Нехаця пакідаю ўтульны дом, дзе жыве харошая вясковая сям’я. Дом, які так моцна любіць яго гаспадар. Дом, які першым “адкрывае” вуліцу з такой сімвалічнай для Анатолія назвай — Перамогі. Дом, якому ад шчырага сэрца жадаю святла, дабра, міру, шчасця і я.

Марыя ШЧАЎКУН,

в. Раздзялавічы.

 

Заметили ошибку? Выделите текст, нажмите Ctrl+Enter и оставьте замечание!

Комментарий (Максимум 1000 символов)

Вопрос: Сколько лет в веке? (ответ числом)

Вы знаете что-то интересное или важное и готовы этим поделиться?
Обязательно свяжитесь с нами, это очень просто!

Выберите удобный способ для связи или напрямую отправьте сообщение в редакцию через форму на этой странице.

Govorim.by

vk.com/govorimby

Внимание! Новости рекламного характера публикуются по предварительной договорённости. Подробнее цены на размещение рекламы смотрите здесь

Хотите сэкономить 30% на изготовлении кухни или шкафа-купе?

Новости Ганцевичей

Сацыяльнае жыллё, ільготныя крэдыты і арэнда Дзеці-сіроты ў Беларусі будуць атрымліваць жыллё на пяць гадоў

Хотите узнать больше? Гэта прадугледжана Указам нумар 460, які падпісаў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. Прадугледжваецца комплексная карэкціроўка Указаў ад 6 531

Пераплат за паездку быць не павінна

Хотите узнать больше? З хвалюючым пытаннем у рэдакцыю раённай газеты звярнулася жыхарка горада Ганцавічы Валянціна Н. Жанчыну цікавіла чаму веруючыя, якія едуць на малебны 446

Пажар у Макаве

Хотите узнать больше? У сераду гарэў жылы дом у Макаве па вуліцы Гагарына. Праз 12 мінут з моманту паступлення паведамлення, пажарныя-выратавальнікі прыбылі на месца 422

Ініцыятыва

Хотите узнать больше? Нядаўна на аўкцыёне прададзены будынак былой Боркаўскай школы. Яго набыў ураджэнец вёскі Хатынічы за 162 мільёны рублёў і ў наступным годзе плануе на 330

На КПД новы дырэктар (абноўлена)

Хотите узнать больше? На мінулым тыдні назначаны і прадстаўлены працоўнаму калектыву новы дырэктар Ганцавіцкага камбіната панэльнага домабудавання, якім стаў Мікалай 558

Апетыт залежыць ад пасады?

Хотите узнать больше? Чарговыя спробы крадзяжу рыбы на рыбгасе “Лактышы” прадухілілі супрацоўнікі пракуратуры раёна і райаддзела ўнутраных спраў на мінулым тыдні. Прычым 383

“Прямая телефонная линия” с руководителем Ганцевичского района

Хотите узнать больше? 21 ноября 2015 года с 9.00 до 12.00 по телефону 2-13-41 проведет “прямую линию” председатель Ганцевичского райисполкома Александр Павлович 399

“Мая прафесія — гонар маёй краіны”

Хотите узнать больше? За сорак гадоў існавання ўстановы адукацыі “Ганцавіцкі ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці” склаліся свае традыцыі. Адной з іх з’яўляецца агляд 475