Закрыть

Выберите свой город

Закрыть

ЗАРУЧАНЫЯ ЛЁСАМ…

Пасекі… У якім жа надзвычай маляўнічым месцы нашай Ганцаўшчыны, літаральна пад бокам у райцэнтра, размясцілася гэтая невялічкая вёсачка! Сапраўды райскі куточак прыкмецілі некалі для свайго пражывання яе першыя пасяленцы. З аднаго боку адзіную ў Пасеках вуліцу з дванаццаццю дамамі  атуляе, нібы аберагае ад вятроў-скразнякоў, цяністы лес, з другога — да  яе прылягаюць невялічкія лапінкі палёў. Яшчэ нядаўна тут красавала збажына, наліваліся тугімі зярнятамі каласы, пахла даспелай збажыной. Зараз свежаўзараны клін адпачывае — да новай сяўбы. А за ім — зноў-такі густалісты, кашлаты лясок.

Некалькі дарог вядзе з райцэнтра ў Пасекі. Адна — паўз суседнюю Ельню, вузенькая, за многія дзясяткі гадоў туга ўбітая людскімі падэшвамі. Другая — шырокая, нават заасфальтаваная — паўз гарадскія могілкі, праз гаманкі бор, які падступае да самых хат. Яна і зліваецца з вясковай вуліцай, названай імем слаўнага касманаўта Гагарына. Вуліца ж зусім зямная, кароценькая, чысценькая, сцішаная, з усімі яе сельскімі  атрыбутамі: асеннімі кветкамі паўз платы, са звісаючымі над штыхецінамі  галінкамі пладовых дрэў, слодычным водарам спелых яблык і чарнасліву.

“Ці ж не рай?” — запытальна-сцвярджальна вымаўляе рэдакцыйны вадзіцель Трафімавіч, выходзячы з “Нівы” і захоплена акідаючы позіркам наваколле. “Рай, сапраўдны казачны рай”, —  рэхам адгукаецца і ў маім сэрцы яго шчырае захапленне. Трафімавіч не раз бываў у гэтых мясцінах. Я ж упершыню адкрывала для сябе Пасекі, гэты непаўторны куточак маёй Ганцаўшчыны. Толькі не шукайце, паважаныя чытачы, на карце нашага краю гэтую вёсачку з такой прыгожай назвай, яе больш няма на ёй: проста гадоў дзесяць таму назад сталі Пасекі… вуліцай Гагарына вёскі Ельня.

“Але наша вёска ніколі не памірала, яна жыве, — расказвае пра дарагі і такі любы  сэрцу куточак адзін з яе жыхароў Іван Нічыпаравіч Чурак, да якога мы завіталі надоечы ў госці. — У нас ніводзін з дванаццаці дамоў не пустуе, ва ўсіх хтосьці цепліць, аберагае родны ачаг, — нібы заступаючыся за свае маўклівыя Пасекі, нібы апраўдваючыся за чыёсьці рашэнне заўчасна “пахаваць” гэтую вёсачку, пераконвае ён. І ўпэўнена дадае: — Думаю, і не пуставацьмуць, хтосьці з дзяцей будзе падтрымліваць цяпельца ў гэтых хатах”.

Веру свайму субяседніку, бо прыкмячаю: прасторныя хаты, пабудаваныя па-гаспадарску, трывала, на вякі, не сірацінамі, а сапраўднымі гаспадынямі стаяць на гэтай, хай сабе і супясчанай, не надта ўрадлівай  зямлі. Стаяць моцна, упэўнена, адкрыта, нібы чысты перад людзьмі і ўласным сумленнем чалавек. Бо душой адчуваю, у вачах Нічыпаравіча і яго жонкі-прыгажуні Валянціны  Віктараўны бачу: жывуць у сэрцах гэтых людзей менавіта іх дарагія  Пасекі. Нават гарадская кватэра ў шматпавярховым доме, якую атрымала ў свой час сям’я Чуракоў, не спакусіла іх сваёй добраўпарадкаванасцю, выгодамі. Параіліся на сямейнай нарадзе і вырашылі аддаць яе ўнучцы. А самі засталіся жыць у Пасеках, у хаце, якую пабудавалі некалі бацькі Івана Нічыпаравіча. Яму быў усяго гадок, калі яны пераехалі ў новую хату з Ельні, дзе жылі да гэтага і дзе нарадзіўся іх Ванька.

Шэсцьдзясят шэсць гадоў жыве тут І. Н. Чурак, сорак пяць з іх — са сваёй спадарожніцай жыцця Валянцінай Віктараўнай, маладжавай, стройнай, нібы дзяўчына-бярозка, рухавай жанчынай. Сам наследнік бацькоўскай хаты, ён перадаў яе свайму сыну, а з Віктараўнай паставілі побач, у двары, невялічкую  хатку, у якой хораша і ўтульна пажылым людзям, якія ўсё сваё жыццё жылі з уласнага мазаля, на поўную сілу, сумленна працавалі на сваіх рабочых месцах і заслужылі поўнае права спакойна займацца хатнімі справамі, любавацца прыгажосцю палаючай рознымі фарбамі восені, на поўныя грудзі наталяцца водарам чыстага паветра. Каля хаткі мы і засталі гэтую сямейную пару, якая адзначыла ўчора сваё сапфіравае вяселле. На дарожцы перад хатай выцягнуўся таўсматы, дагледжаны кот — грэўся пад лагоднымі промнямі вераснёўскага сонца. Супакоіліся па звычнай камандзе гаспадара два галасістыя сабачкі, якія дружным лаем сустрэлі незнаёмых людзей.

Садзімся за ўтульны столік, што змайстраваў  у двары гаспадар. Віншую Івана Нічыпаравіча і Валянціну Віктараўну з 45-годдзем іх сумеснага жыцця і цікаўлюся, ці не забабоннае чысло 13? (Менавіта 13 верасня і распісаліся маладыя па ініцыятыве  жаніха). “А як вы думаеце, — дапытліва-гарэзліва адказаў пытаннем на пытанне жартаўлівы па характары гаспадар, — калі сорак пяць гадоў жывём разам?”.

“У сямейным жыцці ўсяго бывае, — працягвае размову Віктараўна. І, крыху памаўчаўшы, дадае: — Галоўнае, каб не разбілася лодка ў жыццёвым моры праблем”. “А як утрымаць яе?” — шукаю ў ветэранаў шлюбнага жыцця паратунку ў моры праблем для сябе  і для іншых людзей. І чую простую, умудроную жыццёвым вопытам параду гаспадара: “Саступаць адзін аднаму трэба. Калі хто з дваіх не саступіць у той ці іншай сітуацыі, і жыцця не будзе”.  “Цярпеннем і ўзаемаразуменнем”, — дадае ў мужаў рэцэпт выпрабаваны жыццём і часам “інгрэдыент” яго палавінка.

З гэтымі любімымі “прыправамі” і ляцяць непрыкметна гады-скараходы сумеснага жыцця Чуракоў. Іван Нічыпаравіч і Валянціна Віктараўна гасцінна частуюць нас духмянымі цёмна-сінімі, ледзь не чорнымі, слівамі, чырванабокімі яблыкамі, што растуць у іх садзе, згадваюць адляцеўшыя так хуткаплынна гады…

Іван у дванаццаць гадоў застаўся без бацькі. З малых гадоў разам з братам падстаўлялі свае кволыя дзіцячыя плечы матулі. У бацькоўскую хату і сваю Валянціну пасля вяселля  прывёў. А пазнаёміўся з ёю на танцах у Любашаве. Сярод дзяўчат гэтай вёскі адразу прыкмеціў танклявую смуглянку з прыгожай касой. Запрасіў на танец раз, другі, трэці, напрасіўся дамоў аж на Крачатоўшчыну правесці. А праз пэўны час і вяселле згулялі. Дагледзелі разам старасць Іванавай матулі, па-людску пахавалі яе.   “Як  упрогся ў работу ў сямнаццаць з паловай гадоў, адразу пасля   заканчэння сярэдняй школы, так сорак тры гады працоўнага стажу і атрымаў, — нібы перамотвае ў памяці стужку жыцця Нічыпаравіч. — На розных работах працаваў: і слесарам на агародніна-сушыльным камбінаце, і лабарантам у школе, а заадно і гадзіны працоўнага навучання вёў. Але найбольш вабіла прафесія вадзіцеля. Здаў на правы і сеў за руль надоўга”.

Сёмы год, як на пенсіі, а за руль часцяком бярэцца: ёсць у Чуракоў уласны “Жыгуль”, на ім Нічыпаравіч з жонкай і да дачкі ездзяць, і па прадукты ў райцэнтр, і аднавяскоўцаў, калі трэба, у бальніцу падвозяць. І ў адзін голас дзякуюць старшыні сельвыканкама Уладзіміру Гардзею за яго шчыры клопат аб жыхарах Пасек — даруйце, не магу назваць імя другой вёскі — за тое, што дзякуючы яго старанням да вёскі пракладзена добрая дарога, што двойчы на тыдзень прыязджае аўталаўка, што не абдзелены вяскоўцы ўвагай. А назва — яна застанецца ў людскіх сэрцах да скону…

“А які рацыяналізатар Нічыпаравіч!” — падказвае мне Трафімавіч. Наўрад ці прызнаўся б сціплы працаўнік пра свае рацыяналізатарскія здольнасці, калі б не наш рэдакцыйны вадзіцель. Цэлы стос пасведчанняў мае І. Н. Чурак. А які эканамічны эфект мелі яго новаўвядзенні! Вось некалькі з іх: калісьці ў райбыткамбінаце, дзе працаваў Іван Нічыпаравіч,  увялі паслугу па распілоўванні дроў. Марудная і нялёгкая справа, калі рабіць гэта ўручную. Кемлівы Нічыпаравіч зрабіў да трактара насадку з бензапілы,  і за дзень можна было, як кажуць, гуляючы распілаваць 50 — 60 кубоў дроў. Ён для быткамбіната і станок для хуткага, зручнага і нестамляльнага для людскіх рук  перамервання тысячаметровых рулонаў тканіны прыдумаў. І гэта далёка не ўсе рацыяналізатарскія прапановы гэтага ўдумлівага, здольнага чалавека. Нездарма добрымі словамі ўспамінаюць свайго “Кулібіна” яго калегі па працы, уладальнікі аўтамабіляў, якім дапамагаў выяўляць і выпраўляць непаладкі І. Н. Чурак. Ён і цяпер бачыць нутро машыны наскрозь, свайму немаладому “Жыгульчыку” жыццё прадоўжвае…

А яго палавінка  Валянціна, бадай, усё жыццё адпрацавала на хлебазаводзе: была і пекарам, і фармоўшчыцай, і ўкладчыцай. Шчыра, адказна выконвала свае абавязкі. Працавала па зменах, з райцэнтра да Пасек у любы час сутак дабіралася.

Не згледзелі, як у рабоце, у хатніх клопатах гады праляцелі. Маюць Іван Нічыпаравіч і Валянціна Віктараўна  двух унукаў, дзве ўнучкі. Шчыра прызнаюцца, што ім на пенсіі няма калі сумаваць: захочаш знайсці справу рукам — знойдзеш, захочаш працаваць — без работы не будзеш. Вось  такая жыццёвая пазіцыя гэтых простых, сціплых вясковых людзей, іх галоўная мараль.

…Сабачка і кот падбеглі да Нічыпаравіча і Віктараўны, труцца аб іх ногі. Гаспадары прыселі, лашчаць гэтых сваіх любімцаў. Ці ж  не сямейная ідылія? Ці ж не самая шчодрая плата за цярпенне, за ўменне саступаць адно другому, дараваць крыўды, разумець душэўны стан? І разам, у пары,  адольваць няпрошаныя праблемы выкрунчастага шляху пад назвай “жыццё”…

Чаго ж пажадаць вам, мае новыя знаёмыя, з нагоды сапфіравага вяселля? Перш-наперш — здароўя, спакою на кожным міліметры вашай жыццёвай вярсты. І няхай дае вам Бог адольваць яе лёгка і абавязкова разам. Сустрэньце яшчэ і залатое, і брыльянтавае вяселлі. І хай будуць побач з вамі родныя і надзейныя сябры. 

Марыя ШЧАЎКУН.

НА ЗДЫМКУ: сапфіравыя юбіляры Валянціна і Іван Чуракі.

Фота аўтара.

ЗАРУЧАНЫЯ ЛЁСАМ…

Заметили ошибку? Выделите текст, нажмите Ctrl+Enter и оставьте замечание!

Комментарий (Максимум 1000 символов)

Вопрос: Сколько лет в веке? (ответ числом)

Вы знаете что-то интересное или важное и готовы этим поделиться?
Обязательно свяжитесь с нами, это очень просто!

Выберите удобный способ для связи или напрямую отправьте сообщение в редакцию через форму на этой странице.

Govorim.by

vk.com/govorimby

Внимание! Новости рекламного характера публикуются по предварительной договорённости. Подробнее цены на размещение рекламы смотрите здесь

Хотите сэкономить 30% на изготовлении кухни или шкафа-купе?

Новости Ганцевичей

Сацыяльнае жыллё, ільготныя крэдыты і арэнда Дзеці-сіроты ў Беларусі будуць атрымліваць жыллё на пяць гадоў

Хотите узнать больше? Гэта прадугледжана Указам нумар 460, які падпісаў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. Прадугледжваецца комплексная карэкціроўка Указаў ад 6 530

Пераплат за паездку быць не павінна

Хотите узнать больше? З хвалюючым пытаннем у рэдакцыю раённай газеты звярнулася жыхарка горада Ганцавічы Валянціна Н. Жанчыну цікавіла чаму веруючыя, якія едуць на малебны 446

Пажар у Макаве

Хотите узнать больше? У сераду гарэў жылы дом у Макаве па вуліцы Гагарына. Праз 12 мінут з моманту паступлення паведамлення, пажарныя-выратавальнікі прыбылі на месца 420

Ініцыятыва

Хотите узнать больше? Нядаўна на аўкцыёне прададзены будынак былой Боркаўскай школы. Яго набыў ураджэнец вёскі Хатынічы за 162 мільёны рублёў і ў наступным годзе плануе на 328

На КПД новы дырэктар (абноўлена)

Хотите узнать больше? На мінулым тыдні назначаны і прадстаўлены працоўнаму калектыву новы дырэктар Ганцавіцкага камбіната панэльнага домабудавання, якім стаў Мікалай 553

Апетыт залежыць ад пасады?

Хотите узнать больше? Чарговыя спробы крадзяжу рыбы на рыбгасе “Лактышы” прадухілілі супрацоўнікі пракуратуры раёна і райаддзела ўнутраных спраў на мінулым тыдні. Прычым 382

“Прямая телефонная линия” с руководителем Ганцевичского района

Хотите узнать больше? 21 ноября 2015 года с 9.00 до 12.00 по телефону 2-13-41 проведет “прямую линию” председатель Ганцевичского райисполкома Александр Павлович 398

“Мая прафесія — гонар маёй краіны”

Хотите узнать больше? За сорак гадоў існавання ўстановы адукацыі “Ганцавіцкі ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці” склаліся свае традыцыі. Адной з іх з’яўляецца агляд 475